Leef! (waarom je ALLES in het leven moet vieren)

Als het even kan, roept Liesbeth meteen dat “het gevierd moet worden”. Dat kleine succesje, die grote overwinning: alles telt, zolang het je maar blij maakt op dat moment én je daar even bij stil staat. En dat alles maar willen vieren leerde ze ooit van een vriendin. Die alweer 8 jaar geleden –veel te jong- overleed. 

Lees ook: Het verhaal van de echo: waarom je krijgt wat je geeft

Als het aan mij ligt drink ik één keer in de week een glaasje champagne. Dat klinkt decadent, maar je hebt ook mini-flesjes en prosecco, en kinderbubbel of doodgewone cola mogen ook van mij.  Zolang het maar bubbelt, en ik ergens lachend ‘proost’ of ‘hoera’ of ‘gefeliciteerd’ op kan roepen, ben ik blij. Het gaat me niet om het drankje, het gaat me om het moment. Dat je, samen of alleen, even stil staat bij iets dat goed ging, dat blij maakt, waar je trots op bent. En dat kan gaan om iets groots, maar ik heb ontdekt dat het veel vaker in iets kleins zit: die leuke e-mail, de verjaardag van je neefje, al 100 dagen gestopt met roken (en noem dat maar klein inderdaad), een supergoede werkdag, dat de zon zo heerlijk schijnt. En je kunt dat natuurlijk allemaal geruisloos voorbij laten gaan, en doen alsof het ‘normaal’ is. Maar waarom zou je?

Het schijnt in mensen besloten te liggen dat we ons focussen op wat er niet goed gaat in het leven. Dat is niet zozeer een karakterfout, maar meer een soort overlevingsdrift, iets dat ons wakker en alert houdt voor het geval het tij ineens keert en waar we vast op voorbereid willen zijn. Toch leerde ik jaren geleden uitgerekend door het plotselinge overlijden van een vriendin , dat het leven juist NIET gaat over angst en ontevredenheid, maar simpelweg over het wonderschone gegeven dat… je leeft. En dat de schoonheid daarvan af en toe even écht ervaren en daarbij stilstaan (champagne!) het beste medicijn is tegen stress en gepieker. Want niets is écht zeker in het leven, behalve het nu. En als dat nu mooi is, en jij ziet wat er allemaal intussen wél is, heb je de wereld gewoon aan je voeten liggen.

Toen mijn vriendin overleed aan borstkanker, overheerste bij mij in eerste instantie vooral ongeloof en verdriet. Ze was met haar 29 jaar véél te jong om te sterven maar vooral: ze hield verschrikkelijk veel van het leven. Hoewel ze wist dat er een mogelijkheid was dat ze het niet zou kunnen halen, sprak ze daar nooit over. Liever maakte ze plannen, praatte ze over wat er allemaal góed ging, weigerde ze (althans, bij mij), angst, paniek of ontevredenheid toe te laten. Ze heeft wel eens gezegd dat haar diagnose haar, ondanks de enorme klap die het was, ook iets had gegeven. Namelijk het vermogen om anders om te gaan met wat ze wél had, het nu, met wat er nog wél kon. “Laten we het over het leven hebben!”, ik hoor het haar nog zeggen. Nog geen 6 maanden later stond ik op haar begrafenis.

De dood is een motherfucker, laat dat duidelijk zijn. Hij kan maar één kunstje en dat doet hij ook nog eens slecht: op een totaal willekeurige, gemene en onberedeneerbare manier. Toch leerde ik iets door hem, dankzij mijn lieve vriendin. En dat is dat kiezen voor het leven, voor de schoonheid van de dingen, voor de liefde, voor de mensen om je heen, voor het feit dat je er bént in het hier en nu, het beste wapen is. Tegen alles. Maar vooral tegen angst, in welke vorm dan ook.

Dit jaar was het alweer 8 jaar geleden dat ik afscheid nam van mijn vriendin, maar haar les heb ik vanaf dat moment bij me gedragen, en dat blijft zo. Want het leven is te mooi en te kwetsbaar om zomaar aan je voorbij te laten gaan. Dus zoek ik zo vaak als ik kan naar waar ik blij en trots van word, en vier dat. Omdat het een wonder en vaak een feest is dat we er überhaupt zijn, en dat zit in kleine en grote momenten. En dat doe ik niet krampachtig hoor, ook ik ken mijn mindere dagen. Maar áls ik zo’n moment zie en herken, dan pak ik het meestal ook.
Daarom ging bij mij thuis op haar sterfdag een prachtige fles champagne open. Was ik verdrietig, maar tegelijkertijd vooral heel blij dat ik haar heb gekend. En daarna heb ik getoost. Op haar. Op het leven. En vooral: op het nu. Leef!

Lees ook: Het is echt verspilde tijd om je leven piekerend door te brengen

Geschreven door

Liesbeth is journalist en schrijver. Ze schrijft het liefst over dingen waar ze zelf ook mee bezig is. Is altijd op zoek naar inspiratie, en vindt dat meestal in de mooie, maar soms ook in de mindere dingen van het leven. Schreef bestseller: *Ik moet nog even kijken of ik kan - de stille revolutie van de introverte mens* (2017, Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar)

Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief!

Vul hieronder je e-mailadres in en je krijgt van ons wekelijks een myndboost in je inbox.

Ja, ik ontvang graag de nieuwsbrief van Mynd. Mijn informatie wordt niet gedeeld met derden.

Nieuwsbrief?