Maar ehm, mijn leven zou toch groots en meeslepend worden?

Renske dacht dat haar leven groots en meeslepend zou worden, maar wacht nog steeds tot het begint. Wat een toestand.

Mensen! Ik word dus sinds mijn twintigste geteisterd door de gedachte dat er een groots en meeslepend leven op me wacht. Vraag me niet wat dat grootse en meeslepende dan precies moge zijn, maar dat me een bijzonder leven wacht is zeker. Op een dag zal ik heus mijn aha erlebnis hebben: je weet wel, zo’n episch moment zoals in de film. Zo’n moment waarop ik a.k.a. de hoofdrolspeler euforisch uitroept: ja, dít is het, dít klopt, dit is waar ik naar toe werkte al die tijd. YAASSS.

Snapt iémand hier wat ik bedoel? Of ben ik rijp voor het gesticht en zitten jullie allemaal te oogrollen?

Begrijp me niet verkeerd, ik leid een tof bestaan. Ik heb met veel plezier gestudeerd, ben tien jaar lang werkzaam geweest in de bladen, werk inmiddels freelance, heb twee bloedjes van kinderen, een allerleukste vriend, een beeldschoon huis, een garderobe van formaat, fantastische reizen gemaakt, bladiebladiebla maar nog steeds denk ik: morgen gaat het gebeuren. Morgen heb ik die aha erlebnis, morgen begint mijn grootse en meeslepende bestaan, morgen weet ik waarvoor ik hier ben, waar ik al die tijd naar toe werk! Er moet toch iets groots in the cards zijn voor mij? Iets meer dan ehm, dít?

Echter, ik wacht inmiddels al effe een tijdje, en daardoor begint zich de laatste tijd de volgende ronduit slopende gedachte zich aan me op te dringen: MAAR WAT ALS HET NIET KOMT? Wat als dat grootse en meeslepende en mega beroemde leven niet komt? Wat dan? Moet ik dan maar een bruggetje gaan uitzoeken? Wat een hel.

Ach. Misschien hoort het bij (eindelijk) volwassen worden? En misschien hoort het loslaten van dit soort hysterisch grootse verwachtingen gewoon bij ouder worden. Of misschien – en deze is diep – is deze toestand al die tijd al niets meer en niets minder dan de eeuwenoude zoektocht naar de zin van het bestaan. Zoiets? Hoe dan ook, ik ben toch zeer benieuwd of iemand dit herkent. Of ben ik nou de enige? En sowieso ga ik het vanaf nu proberen anders te doen, want zo gaat het natuurlijk niet langer, ik weeg bijna een ons van al dat wachten.

Of nouja, ik weeg 70.6 kilo, wat voor mij persoonlijk een soort van ons is, want ooit woog ik 81 kilo. Goed hè? Ik ben dus elf kilo afgevallen met een koolhydraatarmdieet. Wel zwaar in het begin, maar op een gegeven moment wen je er- wacht! Ik dwaal af. Wat ik zeggen wil: ik ga vanaf nu proberen niet meer te wachten op morgen. Ik ga dat grootse en meeslepende ding loslaten, en ik ga vandáág leven, want vandaag is het enige wat telt. Vanaf nu leef ik in het nu. Alle specialisten en professionals en mindfullnessmensen en psychologen doen het, dus ik ook. En (we pakken er even een teiltje bij): ik héb vandaag de dag inderdaad al zo ontzettend veel. Ik heb een fijn gezin, mooi werk, een eigen huis, lieve vrienden en familie, een goede gezondheid, een caravan op camping Bakkum, en ik maak af en toe ook nog eens een bescheiden reisje naar het buitenland. Dat zeg ik: wat wil een mensch nou eigenlijk nog meer?

Of moet ik misschien nog héél even geduld hebben.

Lees ook: 35 dingen die je denkt als je weer te dik voor de spiegel staat

Geschreven door

Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief!

Vul hieronder je e-mailadres in en je krijgt van ons wekelijks een myndboost in je inbox.

Ja, ik ontvang graag de nieuwsbrief van Mynd. Mijn informatie wordt niet gedeeld met derden.

Nieuwsbrief?