40 (+) en toe aan rust? Neem een App-battical!

De zus van Liesbeth besloot om tijdelijk even te stoppen met WhatsApp. Wel zo lekker rustig, en als je wilt weten hoe het met haar is kan je bellen, of oldskool langskomen. Liesbeth moest er even aan wennen maar is inmiddels meer dan overtuigd van het nut ervan. Dus leve de App-battical. Want leuk en gezellig hoor, al dat ge-app. Maar het leven is meer dan dat.

Het heeft lang geduurd voordat ik WhatsApp had. Mijn eerste Iphone kocht ik 5 jaar geleden en ik ben 42, dus het woord trendsetter is nou niet bepaald vanwege mij uitgevonden. Maar toen ik dat icoontje eenmaal op mijn telefoon zette en ontdekte wat je er allemaal wel niet mee kon (Zien of de ander online is! Emoticons! Zien dat de ander je bericht negeert dankzij de blauwe vinkjes en daar dan proberen niet pissig om te worden en DUS een gratis spirituele ego-loslaat-les!) was ik om.
En ik moet zeggen: WhatsApp heeft mij veel gegeven. Met name veel belachelijke foto’s en filmpjes, een diepe band met diverse emoticons en vooral:  lange gesprekken met vriendinnen die meestal uit 1 zin bestonden, en dat dan keer 3831. Voeg daarbij nog mijn dagelijkse OV-perikelen (machinist is kwijt/ trein staat in brand /er loopt een koe op het spoor / er heeft zojuist iemand in de tram over me heen gekotst/ ben dus wat later op kantoor). En uiteraard de dagelijkse liefdesbetuigingen aan mijn geliefde (“Ik hou van jou! Hartjes! *gevolgd door 86 hartjes-emoticons*)  én conversaties met mijn vader (73) waarin vooroorlogse zinnen te lezen zijn als: “Dat is goed. Dag lief kind. Je Vader.” Voila: wie mijn diepste wezen wil leren kennen heeft eigenlijk genoeg aan mijn WhatsApp-geschiedenis.

Toch is de laatste tijd mijn gevoel over WhatsApp een beetje omgeslagen naar iets dat ik nog het beste kan omschrijven als ergernis. Zo zit ik in een groepsapp met mijn werk. En daarin wordt wat afgelachen, soms even handig een werkbrandje geblust (“AAAAAAH de weblink werkt niet! Wie kijkt er even NU?”) en vooral veel gekletst. Ook ’s avonds, of in het weekend. Laatst had ik op vakantie een paar dagen geen Wifi (en dat was de hemel kan ik je zeggen, dit was een gratis vakantietip), en bleek ik  daarna 1251 gemiste gesprekken te hebben. Die ik ook allemaal gerust kón missen, besloot ik ter plekke, want anders was ik wel gebeld.
En al dat ge-app is natuurlijk  geboren uit enthousiasme en alles, maarja dat was de Eerste Wereldoorlog uiteindelijk ook. Bovendien ben  ik niet zo goed in groepsapps, ben ik achter. Ik ben namelijk óf te laat, óf te onduidelijk, óf ronduit flauw. Laatst vroeg een collega zelfs of ik had gedronken. In diezelfde groepsapp. Nadat ze mijn superleuke reactie, die dus klaarblijkelijk superstom was maar waar ik wél een kwartier over had nagedacht, niet had begrepen. En ineens wist ik: ik word hier gewoon te oud voor. Ik moet gewoon thuiskomen, die telefoon wegleggen, een kopje veertigersthee inschenken en Een Boek pakken. Dan maar een oud wijf, maar morgen verder. Met je ge-app.

En deze revolutie beleef ik dus niet alleen, want ook mijn zus –het zal het DNA zijn- is er kennelijk klaar mee. Dus appte (!) ze van de week vrolijk in onze ‘broer&zus-groepsapp (!): “Hoi jongens, ik ben even weg hier! Ben er over een tijdje weer!” En BAM, meteen daaronder volgde de meedogenloze melding: ‘C heeft deze groep verlaten” (want mijn zus is een kordaat type). Wij, groep Broer&Zus, bleven even verbaasd achter, mijn andere zus stuurde een vraagteken, waarop mijn broer reageerde met één gortdroog woord: “App-battical”. En ik voelde een heerlijke lach opkomen, een bevrijding bijna, en een diep, diep gevoel van waardering voor mijn zus. Want zij deed waar de meesten van ons alleen van dromen. Al die mensen die uit pure beleefdheid of door sociale dwang  gevangen zitten in de  ‘Saskia wordt 40- App’, de ‘BBQ met de hele wijk op zondag a.s.-App’, de ‘Stoere mama’s van de boefjes van groep 3-App’, de ‘Surpriseparty voor Jeroen& Irma sssssssst!-App’ en ga zo potverdorie nog maar even door met vermoeiende aanleidingen voor zo mogelijk nóg vermoeiender groepsapps.

Want het kóst me allemaal een tijd. Niet reageren wordt vaak opgevat als desinteresse en wie wel reageert kan maar beter van goede huize komen want voor je het weet word je (lees: ik) weggezet als drankorgel, of erger. Bovendien is alle informatie gewoon niet goed te verwerken in die stroom van reacties, maar wordt eigenlijk wel verwacht dat jij de volgende dag nog piekfijn op je radar hebt welke overwerkte collega gisteravond nou weer even de werkboel even op scherp zette in de ‘Managementleden Only!-App’. Terwijl je ondertussen net rustig bezig was je wenkbrauwen te verven. Ik bedoel maar.
En dat gedoe mag dus gewoon een stukje stoppen, wat mij betreft. Want met echte communicatie heeft WhatsAppen natuurlijk niets van doen, en er is helemaal niets normaals aan om 24/7 in contact te staan met wie dan ook (laat staan werk). Je krijgt er vroeg of laat stress van, of ergernis, of misverstanden, of dat alles tegelijk, terwijl je in diezelfde tijd veel beter een potje had kunnen seksen een goede film had kunnen zien. Want zeg nou zelf: daar knap je pas echt van op.

Dus droom ik de laatste tijd van een App-battical. Sterker: ik droom de laatste tijd van een ouderwetse Nokia uit het Jaar Klomp, waarmee ik alleen kan bellen of een SMS kan versturen. Detail: daar heb ik alleen wel een ietsiepietsie het verkeerde beroep voor uitgekozen, want bloggen is nogal onlinerig en smartphonerig zeg maar. Maar ik denk dat ik met kleine ingrepen ook al een heel eind kom. Dus spijt het me voor alle groepsapps in mijn leven: maar onze wegen gaan scheiden. Ik begin met een maand, en dan kijk ik wel hoe dat bevalt. Ik vind het best eng eigenlijk vanwege het (a)sociale signaal dat ik daarmee af ga geven, maar dat maak ik in het dagelijkse leven dan wel weer goed. Liesbeth gaat deze groep verlaten, en moge iedereen die die behoefte ook voelt, mij volgen. Want het leven is meer dan de helft van je vrije tijd op je telefoon zitten loeren. Ik ga lekker met mijn veertigersthee  op de bank zitten, en misschien bel ik dan zelfs wel iemand  met Onze Vaste Lijn (want die heb ik nog thuis, heel 1907-achtig). Of schrijf ik een brief, ook lekker gek. Maar appen doe ik niet.
Ik verwacht een oase van rust, eerlijk gezegd. Dan maar een oud wijf, maar tenminste wel een relaxt oud wijf.

Lees ook: Brak ik maar een been, dan had ik even rust… (als het leven te druk wordt)

Geschreven door

Liesbeth is journalist, schrijver en trainer. Ze schrijft het liefst over dingen waar ze zelf ook mee bezig is. Is altijd op zoek naar inspiratie, en vindt dat meestal in de mooie, maar soms ook in de mindere dingen van het leven. Schreef bestseller: *Ik moet nog even kijken of ik kan - de stille revolutie van de introverte mens* (2017) en recent 'Echte vrouwen krijgen een kind - de stille revolutie van de niet-moeder' (2019).