Als je denkt dat je kind hooggevoelig is (terwijl je dacht dat dat een modeverschijnsel was)

Femke is nu al tweeënhalf jaar aan het worstelen met het opstandige gedrag van haar zoon Max (4). Sinds hij anderhalf was, begon hij te slaan, schoppen en bijten. Er kwamen een heleboel theorieën langs die zijn gedrag moesten verklaren, maar tot op de dag van vandaag is er nog geen uitsluitsel. Femke begint steeds meer te vermoeden dat ze een hooggevoelig kind heeft gebaard. Terwijl ze dacht dat die term modeverschijnsel was. Iets om met een korreltje zou te nemen.

Mijn zoon Max was een ideale baby. Nou ja, hij huilde heus wel en ook ik ben wanhopig geweest toen hij rond de acht weken oud een huilpiek had, maar onvergelijkbaar met de wanhoop die ik tegenwoordig voel. Ik heb een enorm idyllisch gevoel overgehouden aan het eerste jaar met mijn kind, terwijl ik toen ook best vond dat ik moest aanpoten. Alleen was dat aanpoten zoals alle jonge ouders aanpoten. Borstvoeden, doorgehaalde nachten, dingen plannen rondom een kind en met een kind, weer aan het werk gaan, opvang regelen. Het leven verandert als je moeder wordt en het duurt even voordat je je aangepast hebt.

Maar toen ik net dacht: ‘nou, we zijn er weer een beetje’, sloeg Maxje me op een dag in mijn gezicht. Nu schijnt dat wel vaker voor te komen bij dreumesen die richting het peuterschap gaan, maar op de een of andere manier herinner ik me dat eerste moment nog als de dag van gisteren. Ik weet nog precies waar ik zat en hoe ik reageerde en wat ik toen in zijn ogen zag. Ik zei namelijk voor het eerst: “Max, dat mag niet. Je mag mamma niet slaan, dat doet pijn. AUW” en hij keek me totaal onbewogen aan. Hij is inmiddels vier en slaat me nog steeds dagelijks. Momenteel lopen er drie grote krassen over mijn gezicht omdat hij me gekrabt heeft. Ik zeg telkens weer dat het niet mag, dat hij me pijn doet, ik ben woedend geworden, ik heb begrip getoond, ik heb hem op zijn kamer gezet, een strafstoeltje ingezet, ik ben bij hem weggelopen, heb gezegd dat ik even niet in zijn buurt wilde zijn omdat ik het niet fijn vind om geslagen te worden, het maakt geen enkele indruk. Hij slaat mij, mijn man en vooral vaak andere kinderen. Klein, groot, hij maakt weinig onderscheid. Zodra iets niet gaat zoals hij wil, zodra hij gefrustreerd raakt, mept hij erop.

In het begin kreeg ik van mensen als reactie dat het gewoon De Peuterpuberteit was, maar het begon mij steeds meer op te vallen dat waar anderen klaagden over de twee is nee-fase en het gestrekt gaan op de vloer van de appie dat dat dan wel eens voorkwam, maar niet talloze keren op een dag gedurende twee jaar. Mijn zoon werd ouder en bleef een ontzettend eigengereid, wilskrachtig en in de weerstand schietend, strijdend, slaand mannetje. Let wel: het is ook een schat, met wie je de grootste lol kunt hebben en die de hele dag de meest intelligente dingen vraagt, maar het overgrote merendeel van de dag gaat op aan het in toom houden van zijn buien.

Nadat de term peuterpuberteit niet meer echt toereikend was, kwamen we aan bij de term temperamentvol kind. Ik las het boek van Eva Bronsveld en herkende veel in de kinderen die zij beschreef, maar ik dacht toch ook steeds: die van mij is nog wel een tandje erger. Zo zijn we recent dan toch in het psychologische circuit terecht gekomen. Het woord adhd werd door familieleden, de school en omstanders in de mond genomen en mijn man en ik hadden ook sterk het vermoeden dat dat wel eens zo zou kunnen zijn. Lichte trekken van autisme misschien ook. Maar toch maar toch maar toch. Een heleboel kenmerken van beide aandoeningen zijn niet op onze zoon van toepassing. Ik weet dat ik moet wachten op wat de psychologen zeggen, maar inmiddels heb ik zelf een paar redelijk gedegen tests gemaakt en daar komt steevast uit dat Max geen ADHD zou hebben.

Al surfend, kwam ik terecht op een pagina over hooggevoelige kinderen. Ik voelde enorme weerstand om die richting op te gaan. Gewoonweg omdat ik het de laatste tijd net iets te vaak hoor. In mijn beleving is de helft van de wereld tegenwoordig hooggevoelig of HSP en ik dacht eigenlijk dat het een soort modeverschijnsel was. Nieuwetijdskinderen, hoogsensitief…het zijn begrippen waarmee ik in eerste instantie helemaal niks kan. En toch en toch en toch…als ik lees over hoogsensitieve en hoogstimulatieve kinderen dan vallen er wat puzzelstukjes op hun plek. Het feit dat Max altijd op zoek gaat naar nieuwe dingen, heel gevoelig is voor sferen (hij neemt direct mijn stemming over als ik boos of blij ben), dat hij heel intens is (en extreem druk en blij kan zijn, maar ook extreem boos en agressief), dat hij altijd de grenzen opzoekt, dat hij altijd bezig is met zoveel mogelijk vrijheid te willen, dat hij extreem goed is in beelden en dat hem altijd alle veranderingen in huis/klas/uiterlijk opvallen.

Daarbij raakt hij enorm verstoort van geluiden (hij kan het aan als ik een fohn aanzet of de keukenmachine) en moeten we altijd opletten dat hij niet teveel op een dag doet, want anders raakt hij overprikkeld. Hij wil veel, maar in feite kan hij het niet aan. Het verschil tussen zeggen dat hij adhd heeft of dat hij hoogsensitief zou zijn is dat het ene een aandoening is en het andere een karakterstructuur. De manier om met deze kinderen om te gaan lijkt, voor zover ik dat nu weet, best overeen te komen, dus ik geloof erin dat we er sowieso komen. Ik moet alleen terugkomen op mijn aanname dat hoogsensitiviteit een verzonnen iets is of een modeverschijnsel. Het bestaat wel degelijk en waarschijnlijk zal ik er mijn hele verdere leven mee te maken hebben.

Lees ook: Dochter met ADHD bedankt moeder in deze krachtige video

(Beeld: iStock)

Geschreven door