Anne gaat een weekend naar zo’n all you can eat-vakantiepark (en moet daarna dringend op vakantie)

Heb jij wel eens een weekend-arrangement geboekt naar zo’n vakantiepark? Met een ‘all you can eat’ restaurant, een indoor speelparadijs en een zwembad? Het is geweldig…voor de kinderen. Zelf kan Anne na dit weekend wel een vakantie gebruiken.

In Egmond staat een huis. Met vier sterren op de gevel. Het is een familiehotel. Naast de zee. Elke ster staat voor een item dat ze aanbieden. Een *Zwembad met wellness, een *Indoor speelparadijs, een *All you can eat restaurant en een * bowlingbaan. Dat wellness gebeuren krijg je logischerwijs niet van binnen te zien als je met kleine kinderen gaat. Dus eigenlijk schenen er maar drie en een half sterren voor ons. Wij gingen met drie kinderen en twee volwassenen. Ons totale samengestelde gezin. Het is tenslotte krokusvakantie en je wil je kroost toch het gevoel geven dat ze een beetje vakantie hebben. Nou, ze hadden de tijd van hun leven. Zij wel..

Het was al weken min 4 buiten. Dus dit familiehotel leek ons de perfecte plek om de komende paar dagen te vertoeven. Lekker binnen. Lekker warm. Helaas bleek het binnen iets minder warm.  Min 20 qua gevoelstemperatuur om precies te zijn. Het was er namelijk zo groot, dat ze het niet helemaal konden verwarmen. (daarom geen vijfde ster, gok ik) We hebben het hele weekend met thermokleding aan gelopen. Zelfs tijdens het eten. Heftig. Ik heb me het hele weekend verbaasd over…álles eigenlijk. Er staat bijvoorbeeld, naast de lange limoen-groene geverfde hallen ineens een bruine kroeg. Aangekleed als ‘Saloon’.  Zo’n kroeg waar je alles wat je bestelt ‘s avonds ook weer terug ziet in het all you can eat- restaurant. Wij dronken hier warme chocomel en aten bitterballen. Net gewend aan het heftige thema van de Saloon met al zijn runderen schedels en zijn hoefijzers aan de muur, kwamen er ineens mensen voorbij lopen in badjassen met slippers! Want je moet via de bar naar het zwembad. Niemand kijkt op of om. Iedereen vindt dat schijnbaar heel normaal? Ik ben geschokt. 

Loop je verder stuit je ineens op een gokhal met drie flipperkasten waar vijftig ouders omheen staan te kijken en euromunten voeren aan hun kinderen. Nog iets verder kom je het indoor speelparadijs tegen. Dat is, tja, hoe kan ik het het beste omschrijven…wat is de term die ik het beste kan gebruiken …oh ja, ik weet het alweer: De hel. Gillende kleine apen die rollen, vliegen en rennen in een ruimte zonder zuurstof.  Er staan stoelen aan de zijkant voor de ouders die af en toe een bal uit de ballenbak opvangen met hun voorhoofd. Ook kunnen ouders daar even in alle ‘rust’ alle foto’s doorappen aan de opa’s en oma’s thuis. Kijk eens hoe leuk we het hebben? Ik bedoel, de kinderen het hebben? Wij zitten hier langs de kant, ons best te doen niet te gaan huilen.

Als je dit overleefd hebt is het eindelijk tijd voor de gereserveerde bowlingbaan. Godzijdank konden wij daar alcohol bestellen en zelf meedoen. Wij werden als ouders extra fanatiek (waarschijnlijk een soort overcompensatie) en lieten aan het einde huilende kinderen achter die dik van ons hadden verloren. Gelukkig had het personeel de bitterballen die we nog over hadden van de saloon-bar, overgeheveld naar de bowlingbaan. Zo konden we hun verdriet nog wat verzachten. Toen was het tijd om te gaan eten in het all-you-can-eat restaurant. Of te wel, een vreetschuur opgeleukt met wat vaasjes met nepboeketjes en wat lampen en behang van de Leen Bakker. Dit was hèt moment waar de kinderen het meest naar uit hadden gekeken, want ze mochten zelf uitkiezen wat ze wilden eten, voor deze ene keer. Hadden we daar even spijt van. Mijn zoon had vervolgens het hele weekend obstipatie omdat ‘ie een bord vol met stokbrood en kruidenboter achter de kiezen had. Mijn stiefdochters hadden buikpijn van alle friet met ijs en van…alle friet met ijs.

Zelf ben ik een weegschaal en kreeg ik last van het aantal keuzes die ik kon maken. Je kon namelijk tussen verschillende cuisines/ keukens kiezen. Van Frankrijk: dus stokbrood met kruidenboter tot Nederland: broccoli met kaassaus of bloemkool met kaassaus of gekookte worteltjes met….kaassaus. Van China: nasi met satesaus, bami met satesaus of kip met… satesaus. Tot  Italië: pasta met Bolognese saus. Of nou ja, aan elkaar geplakte spaghetti met rode pastasaus wat net zo goed chili con carne had kunnen zijn gezien de bruine bonen in de saus.

Als  je ‘alles wat je maar kan grijpen’ gaat eten, kunnen mensen vrij agressief worden. Ik werd bijvoorbeeld bij de aardappel-gratin uit Frankrijk ineens weggeduwd door een vrouw, alsof ze nog nooit eerder had gegeten in haar leven en net was gevlucht uit een hongerlijdend oord. Ze griste de lepel uit mijn handen en zei, ‘Pardon mevrouw, ik was eerst!’ ‘Oke, mevrouw, rustig maar, ik wist niet dat u zo’n zin had in lauwe aardappel-gratin. Ik neem wel wat van de lauwe spruiten met spekjes. Geen probleem.’ Resultaat: je komt na drie keer ruzie overspannen terug aan je tafeltje met zoveel mogelijk eten in allerlei moeilijke combinaties. Zalm met kipsate, spaghetti bolognese met biefstuk, nasi met frambozenijs en ‘vers’ fruit uit de diepvries. Alles wat maar op je (drie) bord(en) past. Want stel dat je iets hebt gemist! Een heel gestrest diner als je het mij vraagt.

Doodop van het voordringen en van het verwerken van al het voedsel met frituurolie als basis, lagen we allemaal zwetend (en ruftend) in bed. De volgende dag herhaalden we natuurlijk de dag van gisteren. Want je moet voor dat geld zoveel mogelijk keren naar het speelparadijs, bowlen, zwemmen en vreten. Na drie dagen mochten we weer naar huis. De kinderen hadden de tijd van hun leven gehad!  Wij hadden zelf echter behoefte aan een lange vakantie naar de Bahama’s…en aan een streng detox dieet.

 

Geschreven door