Depressiedagboek: “Ik doe mijn best, maar leuk is het niet”

Tussen haar twintigste en haar dertigste heeft Femke regelmatig te kampen gehad met zware depressies. Ze hield er een dagboek van bij waaruit ze speciaal voor Mynd enige fragmenten van openbaar maakt. Om mensen die nú in een depressie zitten te laten zien dat het mogelijk is om uit die zware allesomvattende moedeloosheid te komen. Vandaag deel 3: “Dieper dan diep kun je niet gaan”

Lees ook: Depressiedagboek deel 1: “Ik lag op de koude vloer en kon me niet bewegen.”
Lees ook: Depressiedagboek deel 2: “Ik maak mezelf van kant. Ik doe het echt”

2001, een zondag in september, 23.10
Ik heb vandaag de trein van Harderwijk naar Amsterdam genomen. Alsof ik een normaal mens ben. Op het station kocht ik een broodje, ik stapte de tram in, zei de conducteur gedag en ging zitten. De haltes trokken aan me voorbij. Ik zag de mensen bewegen en voelde me zenuwachtig. Mijn psychiater heeft gezegd dat ik me zo langzamerhand weer in het leven moet begeven. De medicijnen beginnen min of meer aan te slaan. Ik eet weer wat, ik praat ook weer meer en het is ietsje minder dof in mijn hoofd. Tenminste, zo voelde dat op mijn zolderkamer in mijn ouderlijk huis. Hier, in deze drukke stad, voel ik me een verloren sombere ziel. Gelukkig mag ik een tijdje bij mijn beste vriendin vertoeven, zodat ik niet alleen zit weg te kwijnen op mijn kamer die ik huur boven een coffeeshop. Mijn vriendin woont ruim en heeft een kamer over. Daar zit ik nu op bed dit te schrijven. Morgen heb ik mijn eerste college en zie ik mijn vrienden weer. Vrienden die ik acht weken lang heb genegeerd, omdat ik ze niets te zeggen had. Omdat ik niet kon meedenken of meevoelen met hun belevingswereld, omdat mijn belevingswereld alleen maar draaide om Er Niet Zijn. Niet Bestaan.

2001, een maandag in september, 23.40
Mijn hoofd bonkt, ik ben kapot, maar niet ontevreden over hoe ik deze eerste dag back on track gered heb. Ik voel me ontzettend wiebelig en niets aan mij is echt: wat ik zeg is niet echt, hoe ik lach is niet echt, hoe ik mijn wenkbrauwen optrek is niet echt. Maar het maakt me niet uit: ik wil niet in de goot liggen, ik wil er zijn. Misschien dat als ik het leven leef dat ik behoor te hebben ik me vanzelf weer normaal ga voelen. In bed liggen lost niets op, zei mijn vader. Hij heeft vast gelijk. Ik wil niet vluchten. Maar goed, ik ben na één dag toneel spelen wel flink moe. Iedereen leek blij om me te zien en keek me bezorgd aan. Ik had een standaard verhaaltje over mijn breakdown en eindigde dat steevast met: “Ja, het gaat nu wel weer. Heerlijk uitgerust. Tuurlijk heb ik zin om binnenkort wat te gaan drinken!” In het rokershol van het PC Hoofthuis, waar ik college volg, kwam ik Sebastiaan tegen. Hij vroeg me om even een rondje met hem te lopen en halverwege de Singel gooide hij er ineens uit dat hij het uit wilde maken. In eerste instantie snapte ik er niets van, maar ik kon niet anders dan toegeven dat we niet echt goed bij elkaar passen. Het gekke is: het deed me niet zoveel dat hij me in de steek liet. Net nu ik op de bodem van de put zat. Dieper dan diep kun je niet gaan. Niets voelt erger dan het zwart van een depressie. Dat is eigenlijk ook wel een geruststelling.

2001, een donderdag in september, 23:50
Ik wil een nieuwe psych. Ja, ik weet dat dat dan al de derde wordt, maar ze zijn gewoon allemaal niet goed. Terwijl ik nú hulp nodig heb. De eerste zat elke keer de hele sessie te schrijven, de tweede was alleen maar empatisch aan het meeknikken en reikte voortdurend tissues aan en deze is zo stokoud dat hij in slaap viel tijdens de sessie. Het stomme is: ik durfde er niet eens wat van te zeggen. Ik ging alleen wat harder praten. Hij werd wakker en begon een verhaal over dat hij vermoedde dat mijn moeder me ooit in de kelder had opgesloten en dat ik daarom moeite heb met langdurige banden aangaan. Bindingsangstig, ben ik volgens hem. En bipolair. Want ik ben of manisch of depressief. Ik weet het allemaal niet. Het maakt me ook niet zoveel uit. Dat hele praten…helpt dat überhaupt? Er is niets gebeurd in mijn verleden. Ik ben niet seksueel misbruikt. Mijn vader heeft me niet mishandeld. Ik snap alleen het leven niet. Ik zie de lol niet. Ik ben de zin kwijt. En elke dag kost me zo ontzettend veel moeite dat ik me afvraag hoelang ik het volhoud.

Lees ook: Waarom je je NIETS aan moet trekken van wat andere mensen vinden

Geschreven door

Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief!

Vul hieronder je e-mailadres in en je krijgt van ons wekelijks een myndboost in je inbox.

Ja, ik ontvang graag de nieuwsbrief van Mynd. Mijn informatie wordt niet gedeeld met derden.

Nieuwsbrief?