Deze vrouw zei ‘fuck it’ tegen haar kantoorbaan op en sprong in het diepe

Elke ochtend opstaan met lood in je schoenen, gewoon omdat je weer naar je werk moet. Zeg maar Groundhog Day in het kwadraat. Dat deed Floor Verkerke jaar na jaar totdat ze besloot het roer om te gooien. Ze zegde haar baan op en durfde eindelijk na te jagen wat ze altijd al wilde…

Je hebt vast weleens Jiskefet of Toren C gezien en gedacht: “Zó word ik nooit!” Dat dacht ik dus ook, maar wat had ik het mis. Ik weet nog goed dat ene moment vlak voor mijn eerste zwangerschapsverlof. Dag in dag uit sleepte ik mijzelf naar kantoor. En dan ging ik achter mijn bureau zitten wachten. Wachten tot de dag zich voorbij ging. Ik telde soms zelfs de minuten. En als ik iemand via het gangpad hoorde aankomen, dan opende ik snel een la met mappen en dan bladerde ik daar druk in. Of ik keek heel geconcentreerd naar mijn beeldscherm. Maar van binnen schaamde ik mijzelf kapot. Voor mijn werk, voor mijn eigen desinteresse, mijn passiviteit en vooral mijn onvermogen om uit deze ‘dodelijke’ situatie te stappen.

Na mijn bevalling nam ik nog negen maanden onbetaald ouderschapsverlof op (en daarmee al ons spaargeld) in de hoop met frisse moed terug te keren naar mijn baan. Maar mijn ‘werkdip’ kwam ook terug van verlof. Een half jaar later werd ik opnieuw zwanger. Stiekem hoopte ik erop dat mijn werkgever ontslag zou aanvragen, want dat zou voor mij verlossing betekenen. Maar dat was ijdele hoop, want niemand wilde mij kwijt. Ik moest dan zelf maar stappen gaan zetten. Help!

Na jaren van ploeteren bleek ik compleet uitgekeken op mijn werk als organisatieadviseur, mijn (keurige) carrièrepad en mijn inmiddels ‘dieptrieste’ zelf. Maar kon ik mijzelf opnieuw uitvinden? En hoe dan? Mijn baan opzeggen was geen optie. Ik was tenslotte zwanger, had een groot huis met dito hypotheek en ons spaargeld was op. Maar het bleef knagen. Luid en duidelijk.

Misschien was het allemaal te snel gegaan? Twee kinderen en een huis in twee jaar, maar ik had tien jaar gewacht op mijn (jongere) man en werd zelf tenslotte bijna veertig. De vaart zat erin en ik ging hard. Knetterhard. Maar het gelukzalige gevoel dat ik mijzelf in het vooruitzicht had gesteld, na het behalen van mijn persoonlijke doelen (huisje-boompje-beestje-carrière), bleef uit. Toch hield ik hoop. Ook na nummer twee. Ik had ‘gewoon’ last had van chronische vermoeidheid en gierende zwangerschapshormonen en dat zou vanzelf ophouden, want tot aan dit dieptepunt was mijn leven immers een fantastische rit in de achtbaan. Ik experimenteerde regelmatig met drugs, feesten en seks, woonde ik tweeënhalf jaar in Nieuw-Zeeland en in een berghut.

Maar door de komst van huisje, boompje, beestje en carrière was alle ruigheid uit mijn bestaan verdwenen. Zelf had ik niet door hoe catastrofaal dit was. Ik, thrillseeker, was veranderd in een moedeloze grijze kantoormuis. Na tweeënhalf jaar van gemopper, gezanik en gezeur, zei mijn man: ‘Of jij zegt je baan op of ik.’ En zo geschiedde. Binnen een week had ik een gesprek met mijn leidinggevende en twee weken later onderhandelden we over mijn vertrekdatum. De beste zet ooit, alleen geld nog wel een klein probleem. Hoezo klein? Het was een enorm probleem. Het geld was op.

De eerste maanden konden we redelijk rondkomen van de WW, maar dat zou al snel veranderen. Na vijf maanden solliciteren naar banen op ‘niveau’, knaagde het opnieuw. De twijfel sloeg toe. Waar was ik in hemelsbaan mee bezig? De ene baan verlaten om vervolgens door te stomen naar meer van hetzelfde? Het moest anders. Maar hoe? ‘Door te luisteren naar je hart’, zeiden mijn echtgenoot en vriendinnen opnieuw. Maar hoe doe je zoiets, als je gewend bent om naar je hoofd te luisteren?

Met het allerlaatste restje spaargeld schreef ik mij spontaan in voor die een schrijfcursus. En toen gebeurde het. Ik bloeide zomaar op! Uit de mist der vergetelheid dook namelijk mijn jeugddroom op: de journalistiek. En hoe kansloos dat ook leek met mijn bijna-midlifecrisisleeftijd, gebrek aan ervaring en de werkeloze beroepsmarkt, ik wilde er 500% voor gaan! Ditmaal zou ik wèl mijn hart volgen. Met de laatste centen van mijn ontslagvergoeding volgde ik een (spoed)cursus journalistiek en stapte ik uit de WW, om zo stage te kunnen lopen bij een regionaal dagblad.

Ik leende duizenden euro’s van mijn ouders voor brood-bad-bed. Simpelweg omdat ons leefgeld was weggevallen. We hadden geen geld meer voor kleding (nee, echt zelfs onderbroeken van de HEMA waren te duur). Geen uitjes. En vakanties waren net zo passé als mijn wekelijkse bosje bloemen. Maar dat is niet alles. Zelden zag ik er zo moe en afgedraaid uit, verwaarloosde ik mijn kinderen, familie en vrienden en werkte ik in de weekenden. Maar wat is er mooier dan de hele dag bezig te zijn met je eigen droom?

Okay, we zijn arm. Ik werk mij suf. En ik verdien (erg) weinig. Toch is dit het allemaal waard, want ik ben gelukkig. Zielsgelukkig en trots! Ik, gevalletje ‘twaalf ambachten, dertien ongelukken’, ben voor het eerst in mijn leven op mijn plek terecht gekomen. En dat geeft zelfvertrouwen. Zo werkte ik afgelopen week aan mijn keukentafel, druk met een journalistieke ‘onthulling’, en bedacht ik in een flits: ‘Dit werk dat ben ik. Ik ben mijn eigen gereedschap.’ Werk voelt daardoor niet meer als werk, maar steeds vaker als een uit de hand gelopen hobby. En dat had ik vroeger met geen van mijn banen!

Okay, het saldo op mijn bankrekening staat misschien dramatisch laag, maar ook daar vind ik wel een oplossing voor, want dat heb ik inmiddels wel geleerd. Je moet denken in kleine stapjes en blijven doorbijten. Volg je hart, want als je echt iets wilt dan zijn er altijd manieren om dat te bereiken. En wees vooral niet bang om te investeren. Veranderingen kosten nou eenmaal veel tijd, liefde, geld en vooral veel geduld. En daarna? Ervoor gaan! Hard. Knetterhard.

Lees ook: Het leven is van jou! (waarom vrijheid het mooiste is dat je jezelf kunt geven)

(Beeld: Unsplash)

Geschreven door

Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief!

Vul hieronder je e-mailadres in en je krijgt van ons wekelijks een myndboost in je inbox.

Ja, ik ontvang graag de nieuwsbrief van Mynd. Mijn informatie wordt niet gedeeld met derden.

Nieuwsbrief?