Een ode aan gewoon kiezen, gewoon dóen

Al die keuzes die we de hele dag moeten maken. Of ze nou groot of klein zijn, ze moeten allemaal JUIST zijn. Want verkeerde keuzes zijn Heel Erg. En dus rennen we rond als een kip zonder kop op zoek naar clues die ons helpen met het maken van beslissingen. Of verstoppen we ons onder de bank. Merel heeft er schoon genoeg van. Een ode aan gewoon dóen!

Er is een Amerikaanse dame, Sara Blakely, die multimiljardair is geworden met corrigerend ondergoed (Spanx). Leuk voor haar, zou je denken. Maar zij vertelde een mooie anekdote over haar jeugd. De meeste ouders vragen aan hun kinderen als die uit school komen: ‘Hoe was je dag? Wat heb je gedaan?’ Bij de familie Blakely vroeg de vader: ‘Waar heb jij vandaag in gefaald?’ Als Sara en haar broer nergens in gefaald hadden, was hij teleurgesteld. Want falen betekent proberen. Het betekent doen. Het leerde Sara dat falen geen teken van zwakte was, maar juist van kracht en van groei.

De hele dag door moeten we keuzes maken, kleine en grote. In ons welvarende land zijn de mogelijkheden zo oneindig dat we er spontaan keuzestress van hebben opgelopen. Veel vrijheid staat vaak gelijk aan weinig kaders; we hebben geen idéé waar we ons door moeten laten leiden in het maken van onze keuzes. En dat terwijl samen met het aanbod ook de druk om het juiste te doen is toegenomen. Je móet de juiste muesli kiezen, de juiste koptelefoon, de juiste energieleverancier, de juiste partner. Die druk zorgt voor constante onrust. Of totale apathie.

Die onrust beheerst soms mijn leven. Oké, vaak. Als de dag bijna voorbij is en ik nog even tijd heb om vrij te spelen, weet ik vaak niet wat ik moet doen. Wat de juiste keuze is. Of ik moet opruimen, aan mijn boek werken, die stapel kranten doorspitten, yoga-en, netflixen. Vaak kies ik dan maar niks, hang ik op de bank en doe hersendode spelletjes op mijn telefoon. Veel te lang. Wat ik eigenlijk helemaal niet zo leuk vind. Waar ik ook niet echt actief voor kies. Maar niet-kiezen is ook een keuze. Je belandt alleen vaak niet echt op een fijne plek.

En dan zijn er nog de grote keuzes. Liefde, werk. Waar ga ik voor? Nou, denk ik dan, dat weet ik nu niet hoor. Daar heb ik nog wel wat meer informatie en bedenktijd voor nodig, volledig overzicht van alle mogelijkheden. Dán zal ik iets kiezen, neem ik me telkens weer voor. Om het vervolgens vakkundig te vergeten. En een jaar later vind ik mezelf terug op precies dezelfde plek, mezelf afvragend: Waar ga ik eigenlijk voor? En langzaam begint het me dan te dagen dat ik me dat vorig jaar ook al afvroeg.

Waarom doen we allemaal zo moeilijk en kiezen we niet gewoon? Het probleem blijkt uit twee aannames te bestaan.
Aanname 1: Als ik een keuze maak is het misschien wel de verkeerde.
Aanname 2: Verkeerde keuzes zijn Heel Erg.

In onze prestatiemaatschappij richten we ons vooral op het indammen van probleem 1. Doen we er alles aan om de juiste keuze te maken. Raken regelmatig flink in de stress, gaan naar vijftig winkels om producten te vergelijken, wisselen drie keer van studie en acht keer van werk in een paar jaar. We hollen als een kip zonder kop rond. Juiste keuze, juiste keuze! Terwijl er vaak helemaal geen juiste keuzes zijn. Iets is niet goed óf slecht. De wereld is niet zwart/wit. Jij bent niet mislukt óf volmaakt (nee, ook niet als je enkel juiste keuzes maakt).

Of we doen gewoon helemaal niks. Want dan kunnen we ook geen verkeerde keuzes maken, en laten die nou net Heel Erg zijn. Daar komen we bij de tweede aanname, waar de echte winst zit. Die aanname klopt namelijk helemáál niet. Verkeerde keuzes zijn helemaal niet erg. Ze zijn hartstikke goed. Beter zelfs dan goede keuzes. Ze maken het leven spannend. Dankzij verkeerde keuzes leer je nog eens wat. En bovendien: op je bek gaan is een stuk minder pijnlijk dan je tijdenlang onder de bank verstoppen.

Al dat twijfelen altijd. Ik zou zeggen: als je twijfelt, betwijfel je twijfel. Klopt die wel? Zien we niet beren en allerlei ander wildlife op de weg, die er eigenlijk helemaal niet zijn? Is dit deze energie waard? Weet je niet eigenlijk gewoon wel wat je moet doen? Als je op je eerste impuls afgaat, is die keuze vaak prima.

Dus. Óf je kiest, met het risico op een miskleun, of je kiest niet. Maar dan heb je niets. Of je doet het, inclusief de haken en de ogen, of je doet het niet. Maar dan doe je niets. En weet je, als de uitkomst om te janken blijkt, doen we daarna gewoon iets anders. Het gaat er niet om wat je kiest, maar DAT je kiest. Niet wat je doet, maar DAT je doet. Pak gewoon de eerste muesli die je aanspreekt. Maak je wensen en je dromen concreet. Stel een plan op en zet een stap(je). Kies. Doe. Beweeg. Geef je over. Baal als een stekker. Haal je schouders op. En probeer het opnieuw.

Lees ook: Waarom jij je niet hoeft te schamen voor jouw littekens

Geschreven door

Merel is freelance journalist. Ze houdt ervan het leven en zichzelf grondig te onderzoeken en daar uitgebreide analyses op los te laten. Verder houdt ze ook nogal van filmpjes over poezen. En luiaards. En rennende minivarkentjes en springende geitjes (liefst van de rug van een paard). Kortom: vaak komt Merel dus niet echt aan schrijven toe.

Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief!

Vul hieronder je e-mailadres in en je krijgt van ons wekelijks een myndboost in je inbox.

Ja, ik ontvang graag de nieuwsbrief van Mynd. Mijn informatie wordt niet gedeeld met derden.

Nieuwsbrief?