“Ik ben 44, en onzekerheid kan me geen reet meer schelen”

Allison Saia is 44, moeder van twee kinderen, gescheiden én sinds kort serieus bezig om af te vallen in de sportschool. Alleen de blikken die ze daar kreeg maakte dat ze zich ineens weer 14 jaar, onzeker en lelijk voelde. Tót ze een besluit nam. En daar deze mooie, open brief over schreef…

“Toen ik een tiener was, net als de meeste anderen, had ik nul gevoel voor eigenwaarde. Ik last van acne sinds mijn tiende, en dat was een bron van diepe pijn en zelfhaat voor mij. Ik stond voor mijn badkamerspiegel en probeerde allerlei cosmetica uit op mijn gezicht, om de fysieke onvolkomenheden van mijn huid te maskeren.
Ik kan  niet herinneren dat ik niet worstelde met mijn huid, het was een dagelijkse strijd. Vanaf mijn tiende keek ik naar andere meisjes en hun bedauwde, porseleinen gezichten en droomde van het hun huid, al was het maar één dag. Wat make-up niet kon goedmaken voor het slagveld dat mijn gezicht was, compenseerde ik over op andere gebieden. Ik bleef dun en zette alles wat ik had in op wat ik droeg. Oh ja, ik was een mode-diva. Zozeer zelfs, dat ik in mijn laatste jaar was “Best Dressed” werd in mijn klas.

Dat jonge meisje woonde lange tijd in mij. Ik ging nergens heen, en dan bedoel ik overal, zonder volledige make-up op of een design-outfit. Dat kleine meisje dat elke dag huilde over haar huid, hield de volwassen vrouw die ze was geworden gevangen. Maar in februari van dit jaar, nadat ik 100 kilo was gaan wegen, besloot ik er iets aan te doen. Want hell, de tijd stond niet stil en wachtte ook niet op me. Ik had het nodig om actie te ondernemen, dus werd ik lid van een sportschool en huurde een trainer. Ik wist dat het de enige manier waarop ik zou vasthouden aan een dieet en lichaamsbeweging een goed plan was. Dus begon ik naar de sportschool te gaan- met volledige make-up en modieuze sneakers, want ik haatte die grote sportschoenen.

Ik was vet. En ik weet het: ik haat dat woord ook. Maar het was waar. Ik had mezelf laten gaan. Jaren van depressie na een echtscheiding, faillissement, en jaren van het gevoel een mislukking te zijn hadden me geleid naar het punt waarop mijn dokter me vertelde dat ik het nodig had om iets te doen. Anders zou ik mijn twee jongens nooit zien afstuderen.
Terwijl ik naar mezelf keek in die vreselijke sportschoolspiegels, kon ik niet geloven dat ik die vrouw was geworden. Ik was nog steeds dat meisje met haar rode gezicht, nu pas een grotere versie van haar. Met meer littekens en meer pijn. Ik herinner me dat ik om slechts een paar minuten op de loopband lopen, maar moest toen stoppen. Ik kon de blikken van alle mensen in de sportschool gewoon vóelen. Ja, misschien verbeeldde ik het me, maar ik kan je vertellen dat ik mensen zag lachen. Ik voelde me vernederd en wilde nooit meer naar terug gaan. Maar toen gebeurde er iets. Ik weet niet precies wat of wanneer, maar ik begon te denken, screw them. Ik ben hier omdat ik mezelf probeer beter te maken. Wie zijn zij om over mij te oordelen?

En weet je wat ik de volgende dag deed? Ik ging terug naar de sportschool, zonder make-up op, en ik kocht echte sneakers. En om dat kracht bij te zetten ben ik zelfs gestopt bij de supermarkt na een training, zonder make-up op.

En ik weet dat dit misschien gek kan klinken, maar als je de echte pijn kent van jezelf haten, van nooit comfortabel  in je vel zitten, van proberen om je kindertijd te overwinnen, begrijp je het wel. Daarom was dit een belangrijke stap voor mij. Dus hier ben ik op mijn 44e, en het kan me geen reet meer schelen.  En weet je wat? Het voelt alsof ik weer 14 ben. Alleen deze keer, weet ik dat die 14-jarige een moeder is, en een sterke vrouw. Die het niet meer uitmaakt wat iemand over haar denkt.

De originele brief van Allison lees je hier

Geschreven door

Liesbeth is journalist, schrijver en trainer. Ze schrijft het liefst over dingen waar ze zelf ook mee bezig is. Is altijd op zoek naar inspiratie, en vindt dat meestal in de mooie, maar soms ook in de mindere dingen van het leven. Schreef bestseller: *Ik moet nog even kijken of ik kan - de stille revolutie van de introverte mens* (2017) en recent 'Echte vrouwen krijgen een kind - de stille revolutie van de niet-moeder' (2019).

Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief!

Vul hieronder je e-mailadres in en je krijgt van ons wekelijks een myndboost in je inbox.

Ja, ik ontvang graag de nieuwsbrief van Mynd. Mijn informatie wordt niet gedeeld met derden.

Nieuwsbrief?