Ik ben geen pessimist, ik ben een realist!

Vala krijgt vaak het commentaar dat ze ‘altijd zo negatief is’. Dat ze eens wat ‘positiever in het leven moet staan’. Daar word ze wel een beetje moe van. Want ze is júist geen pessimist, ze is een realist! En dat is heel wat anders.

Ik heb een vriendin die overal het goede en het mooie van inziet. Die meid kan in een lege wc-rol nog een staaf goud zien, het is werkelijk verbazend. Zij is met recht wat je noemt een optimist. De positiviteit komt werkelijk uit al haar poriën gesijpeld. Ikzelf zit niet zo in elkaar, nee, ik ben bepaald het zonnetje niet in huis. Mijn intrinsieke neiging is om overal eerst de zwarte kanten van in te zien, de onmogelijkheden, in plaats van wat er allemaal misschien weleens zou kunnen. Dat maakt mij volgens velen een vat vol negativiteit, een rasechte pessimist. Want, waarom makkelijk doen, als het ook moeilijk kan, dat is wat men denkt dat mijn credo is. Maar dat bestrijd ik. Want dat je vaak beren op de weg ziet, wil niet zeggen dat je niet van het uitzicht geniet tijdens de wandeling.

Sterker nog, ik vind mezelf een buitengewoon positief persoon, ondanks mijn zwartgalligheid. Ik heb namelijk best wel wat voor mijn kiezen gehad in het leven, maar bij de pakken neergezeten heb ik nooit. Menigeen zou na wat mij is overkomen huilend in een hoekje zijn gekropen, maar ik zie daar het nut dus helemaal niet van in. Want, ben ik van mening, het leven is heel erg mooi, ook als het kut is. En daarin schuilt volgens mij de kern van positief in het leven staan, niet in of je nou iedere dag zingend en met een feestmuts op door het leven gaat. Want mensen met wie het altijd maar goed gaat, dat vind ik persoonlijk eigenlijk eerder verdacht, dan positief (‘nou, nou, wat achterdochtig…’ Ik hoor het je denken!).

Ja, het is waar, ik voorzie snel problemen en obstakels. En ik kan me daar dan eventjes heel erg druk en kwaad over maken. Maar als dat ei dan eenmaal gelegd is, ga ik er vervolgens vol goede moed gewoon toch tegenaan. Ik heb het namelijk nodig om even de mogelijke risico’s te inventariseren, de doemscenario’s in kaart te brengen. Want: een voorbereid mens telt voor twee, denk ik altijd maar. Als ik op het ergste voorbereid ben, kan het uiteindelijk alleen maar meevallen. En dat vind ik dan weer een geruststellende gedachte. Want hoe heerlijk is het, als uiteindelijk helemaal geen één van je rampenplannen uitkomen? Man, dat vind ik echt genieten. En zelfs áls je dan een kleine tegenslag hebt, maakt het nog niet uit, want het is nooit zo erg als het potentieel had kunnen zijn. Dáár word ik nou vrolijk van.

Realistisch zijn, niet doen alsof alles altijd maar rozengeur en maneschijn is, alsof altijd alles gewoon maar goed komt, dat vind ik iets anders dan pessimistisch zijn. Alles komt namelijk gewoon niet altijd goed. Soms, eigenlijk best wel vaak, gaan er dingen fout, of dat nou kleine of grote dingen zijn. Soms kom je op vakantie inderdaad drie uur in de file met een achterbank vol gillende kinderen. Soms (meestal eigenlijk) gaat het aanvragen van toeslagen bij de Belastingdienst wéér niet goed en soms krijgt je hond inderdaad diarree als je net nieuwe vloerbedekking hebt. Tja, shit happens. Maar als je het incalculeert, word je er ook niet door verrast. En kun je in ieder geval direct ingrijpen. Dat is niet negatief, dat is gewoon effectief!

Geef mijn papieren hoedje en mijn roltoeter maar aan iemand anders, want ik vind het leven dus geen feestje. Gelukkig maar, want feestjes vind ik vaak eigenlijk maar vermoeiend. Daar krijg je altijd maar weer rommel van en dat moet je dan weer opruimen. Dan worden er weer mensen dronken en dan gaat er rode wijn over de houten vloer die je dan in het ergste geval helemaal moet gaan vervangen. Dan heeft je man met zijn zatte kop staan flirten met de buurvrouw en dan heb je de volgende dag weer een relatiecrisis en voor je het weer lig je in scheiding en hoe moet dat dan met de Belastingdienst? Precies, dat bedoel ik. Kortom: niks mis met een beetje pessimistisch. Dat is tenminste realistisch!

Lees ook: Het gaat niet zozeer om wát er gebeurt, maar om jouw reactie daarop.

Geschreven door