Smileystress! Waarom communiceren via emoticons soms best shit is

Abby Sluijter (34) vindt communiceren met behulp van emoticons lastig.

Je kunt nog zulke lieve of goedbedoelde dingen tegen iemand zeggen: het gaat er eigenlijk niet om wát je zegt, maar hóe je het zegt. Het schijnt dat 7 procent van de communicatie over woorden gaat, 55 procent gaat over lichaamstaal en 38 procent gaat om stemklank. En ja, dat is lastig als je elkaar niet ziet en hoort, wat in de meeste situaties het geval is. Want e-mailen, chatten en appen vormen dagelijks de hoofdmoot van ons contact met elkaar. Daarvoor zijn er de smileys op je telefoon, om perfect je gemoedstoestand en bedoeling uit te drukken. Maar laat ik smileys nou niet zo goed begrijpen….

Wat moet ik met een man mij een emoticon stuurt met een blozend gezichtje? Ik vind dat niet sexy. Of nog erger: een gezichtje dat een rood hartje naar me toe zoent? Maar als anderen communiceren met emoticons, dan ga je dat toch min of meer ook terug doen. Minutenlang zweeft mijn vinger soms boven het palet van smileys. Welke kan ik het beste inzetten? Moet ik meer variatie aanbrengen, en niet steeds dezelfde lachebek plaatsen? Is de smiley met tranen in de ogen van het lachen niet wat overdreven? Nee, deze gele gezichtjes maken een conversatie voor mij zeker niet makkelijker. Eén keer gebruikte ik een boze ‘smiley’ met een rood aangelopen hoofd. Ik deed alsof ik ergens verontwaardigd over was. Als ik echt boos was geweest, dan gebruik ik daar geen boze hoofdjes voor maar niet mis te verstane taal. Een rood hoofd vond ik zelf wel grappig. Ik dacht dat de ontvanger dat ook zou vinden. Maar nee, degene naar wie ik het stuurde was in paniek. Was ik echt boos?, wilde hij weten.

Omdat anderen mijn emoticon taal niet altijd begrijpen probeerde ik daarom elke vorm van smiley maar achterwege te laten. Ook dat was geen succes. Grappige opmerkingen zonder smiley die daarbij huilt van het lachen, wordt als sarcastisch, scherp of ironisch gezien. Kom op zeg, waarom hechten we zoveel waarde aan simplistische, gele hoofdjes? En waarom bestaat onze communicatie grotendeels uit simplistische, gele hoofdjes? Misschien wordt het tijd dat we gewoon weer duidelijke taal met elkaar gaan spreken.

Lees ook: Eerste hulp bij….telefoonverlatingsangst! (jaja, dat bestaat)

Geschreven door