Sporthater op zoek naar innerlijke fitgirl (1): “Heel even heb ik overwogen mijn vette pens te accepteren”

Femke voert al jaren een strijd tegen de kilo’s. Ooit was ze een slanke den, maar tegenwoordig kun je haar met recht ‘een stevige meid’ noemen. De knop moet om. Dat is duidelijk. In de komende weken kun je lezen hoe sporthater Femke moeite doet om op zoek te gaan naar haar innerlijke fitgirl. Want ze eet en ze eet en ze doet helemaal niets meer aan lichaamsbeweging.

Het was een gewone woensdagavond. Ik lag op de bank en had net een pak roze koeken weggewerkt. Het truitje dat ik droeg stond  een beetje omhoog, zodat het leek alsof ik een heel dikke buik had. Ik streek het glad. Tenminste, dat probeerde ik. Maar er was niks glad te strijken. Mijn truitje stond niet omhoog: ik had echt Een Hele Dikke Pens gekregen.
Een jaar geleden was ik aardig op weg richting een normaal gewicht. Ik had zelfs geld opzij gezet om een heuse personal trainer in de arm te nemen die me op het rechte pad moest krijgen. In het begin ging dat aardig, moet ik zeggen, maar nog voor ik mijn streefgewicht bereikte, verloor ik de discipline alweer. Ik gaf geen prioriteit meer aan mijn gewicht. Waarom? Omdat ik stress over werk had, stress over een pittige peuter, stress over een verhuizing, stress over een boek. Stress stress stress.

“Het komt wel weer”, dacht ik. “Ik trek het niet om in deze periode ook nog te sporten en matig te eten. Ik wil me gewoon even lekker voelen.” En hoe voelde ik me lekker? Nou, door chips, koek, pizza, een patatje oorlog, een risotto met mascarpone of een vette lasagne. Als ik eenmaal ga eten dan zit er bij mij geen rem op: ik kan een avondmaaltijd nuttigen, een toetje, een half uur later een half pak stroopwafels wegkanen en tot besluit een zak doritos naar binnen proppen. En nog denk ik daarna: “Als ik nou nog een crackertje met kaas neem, zou dat heel erg zijn?” Daarbij ben ik dol op lang en heel veel series op Netflix kijken, languit liggend op de bank. Zo weinig mogelijk bewegend. Zelfs als ik een volvette latte wil drinken probeer ik dat nog door mijn man te laten brengen, zodat ik niet hoef op te staan. Ik ben een lui, vet varken.

Heel even heb ik nog overwogen om het gewoon maar te accepteren. Ok, ik ben een beetje dikker dan gemiddeld, maar het is toch ook wat waard als je lekker kunt blijven eten wat je wil en je nooit meer in het zweet hoeft te werken in zo’n stomme sportschool. Die gedachte houd ik echter ook niet vol. Ik sta momenteel dagelijks voor de spiegel mijn buik in te houden om te kijken hoe het zou kunnen worden als ik de knop zou kunnen omzetten. Al die rollen, ik voel me er gewoon niet goed bij. Ik merk het ook aan het feit dat ik het steeds minder prettig vind als mijn man aan me zit. “Wat moet hij wel niet denken”, schiet er dan door mijn hoofd. Daar kan geen bevestigende opmerking van zijn kant “Schat, ik vind je mooi zoals je bent” iets aan doen.

Mijn grote euvel, naast mijn vreetbuien, is mijn diepgewortelde haat voor sport. Ik ben ervan overtuigd dat endorfine, het geluksstofje dat door sporten schijnt vrij te komen, mijn lijf juist NIET bezoekt als ik hardloop of anderszins train. Daarom snap ik ook niet dat er mensen kunnen zeggen: “Zo jammer, ik ben geblesseerd en nu kan ik niet hardlopen…ja, dan wordt ik dus heel chagrijnig.” CHAGRIJNIG? Ik word juist chagrijnig van het hardlopen an sich. Met hangen en wurgen zet ik me ertoe en bij elke stap denk ik: “Wat vre-se-lijk wat vre-se-lijk.” Met verbazing kijk ik naar al die slanke hollende mensen in het park. Welk geheim kennen zij dat ik niet ken? Hebben zij dan geen behoefte aan een berg zoet of een berg vet? Zitten zij werkelijk elke dag groenvoer en wortels te knagen en genieten ze ervan?

Ik moet op zoek naar mijn innerlijke fitgirl. Dat is natuurlijk een verschrikkelijk woord, maar je begrijpt wat ik bedoel. Diep in mij moet er iets te bewegen zijn waardoor ik gematigder ga eten, meer ga sporten en me uiteindelijk een gezonder mens voel. Zo uitzonderlijk kan ik nu ook weer niet zijn. Het nieuwe jaar is een goed moment om symbolisch mijn ommekeer in te luiden. Weg met de zakken chips en rollen boven de spijkerbroek. Let the party begin. Zegmaar.

Lees ook: Sporthater op zoek naar innerlijke fitgirl (2): “Ik ben als de dood om op de weegschaal te gaan staan!”

Lees ook: Sporthater op zoek naar innerlijke fitgirl (3): “Er moet zeven kilo af. Sowieso.”

Lees ook: Sporthater op zoek naar innerlijke fitgirl (4): Dingen die NIET leuk zijn aan hardlopen!

Geschreven door