Sporthater op zoek naar innerlijke fitgirl (5): “Ik mag eten, want ik ben zielig!”

Femke voert al jaren een strijd tegen de kilo’s. Ooit, in een ver verleden, was ze een slanke den, maar tegenwoordig kun je haar met recht ‘een stevige meid’ noemen. De knop moet om. Dat is duidelijk. In de komende weken kun je lezen hoe sporthater Femke moeite doet om op zoek te gaan naar haar innerlijke fitgirl. In deel 5 komt het eerste dipje alweer om de hoek kijken.

Het is week drie van mijn nieuwe regime en ik ben ziek. Je zou zeggen: ‘Nou, dat is alleen maar goed voor het verlies van de kilo’s’, maar helaas, het omgekeerde is waar. Ik heb namelijk geen buikgriep, maar de hoofdgriep. Hoofdgriep houdt in: verkouden, hoofdpijn, pijn in je lijf, dat soort dingen. Met mijn eetlust is echter niks mis. Sterker nog: eten is eigenlijk het enige waarin ik wel zin heb. Ik vind ook dat ik het verdiend heb, want Ik Ben Zielig. Zielig omdat ik me zo verrot voel. Zielig omdat ik alle leuke series op Netflix al gekeken heb en me nu verveel en naar het plafond lig te staren. Zielig omdat ik geen fut heb om te rennen….tsja, iets lekkers zou me echt helpen.

Ik begin netjes, vind ik zelf, met droge mariakaakjes en liga’s. Gezond snoep zegmaar. Maar dan komt mijn man thuis met Cote D’Or. Reinier heeft ook een baaldag, dus samen laten we die reep binnen tien minuten verdwijnen. Aan het einde van de avond heb ik zin in iets zouts. Ik weet zeker dat er niks in huis is, maar speur alle kastjes af. Och, jaar, daar ligt nog een zak kroepoekjes!!! Juichend trek ik de zak open. “Wil jij ook?”, vraag ik met een propvolle mond aan Reinier. Mijn man kijkt me verachtend aan. Ik weet dat hij me extreem vraatzuchtig vindt, maar hallo, Ik Ben Zielig.
Misselijk ga ik slapen. En ik voel me al zo slecht. Nu komt dit er ook nog bij. Wat een ellende. ’s Nachts droom ik erover dat ik mee moet doen aan dat programma van Wendy van Dijk: Obese. Ik moet ook op zo’n fabrieksweegschaal staan en het ding wijst tweehonderd kilo aan.

In angstzweet word ik wakker en bel direct mijn allersportiefste vriendin om te klagen over mijn, NU AL, terugval. Zoals ik van haar verwacht pept ze me op door met een paar hele wijze dingen te komen. “Weet je wat het is, Femke”, zegt ze, “Jij hebt altijd zo de neiging om door te slaan. Of je eet alles wat los en vast zit of je eet alleen maar gezond en snoept niet meer. Dat laatste kun je waarschijnlijk niet aan. En dan krijg je terugvallen. Je kunt toch ook met jezelf afspreken dat je in het weekend wel een chipje en een colaatje mag? Gewoon één bakje. Langzaam eten, echt proeven, zak wegleggen. Probeer het eens.” Ook vindt ze mijn Het-heeft-nu-allemaal-toch-geen-zin-meer-ik-kan-net-zo-goed-meteen-weer-stoppen-klaagzang belachelijk. “Fem, je bent even van je pad afgeweken, maar nu pak je de draad weer op. Het grote ding van mensen die te dik worden is dat ze bij elke terugval het liefst helemaal het bijltje erbij neergooien. Wel zo makkelijk. Doe jij dat nu gewoon eens niet!”

Hé lekker. De waarheid horen is echt mijn favoriete ding. NOT. Toch moet ik toegeven dat fitgirl-vriendin wel gelijk heeft en aangezien zij qua gewicht de helft is van mij, moet ik er vanuit gaan dat zij weet waarover ze het heeft. Zodra ik opgeknapt ben ga ik weer hardlopen. En de voorraadkast is leeg en blijft dat ook.

Lees ook: Sporthater op zoek naar innerlijke fitgirl (1): “Heel even heb ik overwogen mijn vette pens te accepteren”

Lees ook: Sporthater op zoek naar innerlijke fitgirl (2): “Ik ben als de dood om op de weegschaal te gaan staan!”

Lees ook: Sporthater op zoek naar innerlijke fitgirl (3): “Er moet zeven kilo af. Sowieso.”

Lees ook: Sporthater op zoek naar innerlijke fitgirl (4): Dingen die NIET leuk zijn aan hardlopen!

Geschreven door