Sporthater op zoek naar innerlijke fitgirl (6): “Ik ben gewoon een slappeling”

Femke voert al jaren een strijd tegen de kilo’s. Ooit, in een ver verleden, was ze een slanke den, maar tegenwoordig kun je haar met recht ‘een stevige meid’ noemen. De knop moet om. Dat is duidelijk. In de komende weken kun je lezen hoe sporthater Femke moeite doet om op zoek te gaan naar haar innerlijke fitgirl. In deel 6 lees je over het tweede weegmoment (is ze afgevallen?) en de manieren die Femke zoekt om zichzelf te motiveren.

Ik ben alweer een maand bezig met mijn zoektocht naar mijn innerlijke fitgirl. En het is moeilijker dan de keren hiervoor, moet ik zeggen. Als je al honderd keer aan de slag bent gegaan met sport en een halt hebt proberen toe te roepen aan je vreetgedrag dan ben je ook zo gewend dat het in beginsel lukt en daarna niet meer, dat je van tevoren al een soort teleurstelling kan voelen. In die fase zit ik nu. Bij elk koekje denk ik: ‘Morgen ga ik écht aan de slag, wat maakt dat ene koekje nu uit?’ En terwijl ik mezelf had beloofd om naast mijn ene keer sporten met personal trainer Wouter ook twee keer te hardlopen, kom ik heel eerlijk gezegd hoogstens tot 1 keer rennen per week. Niet alleen omdat ik rennen Zo Kut vindt, maar ook omdat het weer gewoon niet meezit. Steeds als ik mezelf ertoe heb gezet om mijn renpakje aan te trekken, begint het gigantisch te regenen. Het is me gelukt één keer door de slagregens langs de Amstel te hobbelen, maar dat maakte mijn sporthaat alleen maar groter en mijn innerlijke fitgirl ieniemienie.

Problemen zijn ervoor om op te lossen, zeggen verstandige mensen vaak. Dus ik heb besloten om me niet te laten kisten door het weer en op zoek te gaan naar een sportschool alwaar ik twee keer in de week op de loopband kan staan. Ook haalde ik heel veel uit een interview dat ik had met een wetenschapper die onderzoek doet naar interventies bij obese mensen. Ze vertelde me dat er onderzocht wordt in hoeverre het helpt om mensen juist te confronteren met hun moeilijke momenten en ze dan te verbieden om te eten. Dus als je als 0bese patiënt aangeeft dat je gaat schransen als je moe uit je werk komt, dan zeggen de onderzoekers: “Ok, de volgende keer dat dit gebeurt, mag je niet gaan eten.” De hypothese is dat het intense gevoel van ‘IK MOET NU ETEN’ langzamerhand uitdooft. Het lichaam is namelijk zo gewend geraakt aan ‘eten na dag werken’ dat het zich al begint klaar te maken voor een lading voedsel zodra je thuiskomt (speeksel aanmaak, verhoogde activiteit in de maag). Als je je gedrag gaat veranderen, en dus niet gaan schransen, dan vraagt het lichaam er uiteindelijk ook niet meer om. De eerste resultaten van het onderzoek wijzen dat laatste uit. Door het interview besefte ik dat ik ook dóór die moeilijke momenten heen moet. Ik moet nu gaan Netflixen zonder chips of koek naast me. Netflix is voor mij namelijk compleet verbonden met vet en zoet eten. Hopelijk wordt die connotatie tussen de twee bij mij ook minder als ik het een paar keer moedwillig NIET doe.

Maar goed, het tweede weegmoment kwam me duidelijk iets te rap. Ik bedoel…Oud&Nieuw, oliebollen, feestjes, alcohol…ik had mezelf even een opstartperiode gegeven. Eigenlijk zou ik graag nog twee weken extra hebben om mezelf te kunnen bewijzen, maar Wouter was onverbiddelijk: we hadden afgesproken om in week twee van het nieuwe jaar te wegen én we hadden afgesproken dat ik dan 1,5 tot 2 kilo zou zijn afgevallen.
Hij begon mijn been, arm en middelomtrek te meten. Dat zag er redelijk goed uit, overal was één centimeter af. “Dit geeft hoop voor je gewicht”, zei hij optimistisch. Met een zucht stapte ik op de weegschaal….en het was niet goed. Helemaal niet goed. Waar ik begonnen ben op een gewicht van 72,6, woog ik nu 72,7 kilo. Ook mijn vetpercentage was toegenomen. Wouter keek heel teleurgesteld: “Hele maand voor niks getraind”, zei hij. Mijn maag kromp ineen en ik piepte: “Ik ga echt beter mijn best doen. Echt waar. Het waren gewoon lastige weken en nu heb ik echt de focus, hoor. Ik zei toch dat ik ga rennen op de loopband in een sportschool? En dat ik mijn focus op minder schransen door dat interview met die wetenschapper ook verscherpt heb? Sorry, Wout, het spijt me heel erg. Ik vind het echt kut dat ik je zo teleurstel. Ik ben gewoon een slappeling.”
Wouter keek me een beetje mismoedig aan. “Je hoeft geen sorry tegen mij te zeggen, maar tegen jezelf. Weet je wat het is? Je komt iedere week met weer een nieuwe theorie binnen…waarom je het nú wel goed gaat doen en het ECHT gaat gebeuren. Ik hoef dat allemaal niet meer te horen. Het enige wat ik wil, en wat jij ook moet willen, is je positieve gedrag  terugzien op de weegschaal. Dan weten we dat je op de goede weg bent.” Ik kon alleen nog maar knikken en schaamde me diep. Waar is mijn discipline gebleven?

Op de weg naar buiten liep ik langs de volgende klant: een heel strakke, afgetrainde gozer, van wie je je afvraagt waarom hij überhaupt een personal trainer nodig heeft. Het was min van me, maar ik vond hem ongelofelijk stom. En daarna vond ik mezelf ontzettend stom. Wat een worsteling. Bah.

Lees ook: Sporthater op zoek naar innerlijke fitgirl (1): “Heel even heb ik overwogen mijn vette pens te accepteren”

Lees ook: Sporthater op zoek naar innerlijke fitgirl (2): “Ik ben als de dood om op de weegschaal te gaan staan!”

Lees ook: Sporthater op zoek naar innerlijke fitgirl (3): “Er moet zeven kilo af. Sowieso.”

Lees ook: Sporthater op zoek naar innerlijke fitgirl (4): Dingen die NIET leuk zijn aan hardlopen!

Lees ook: Sporthater op zoek naar innerlijke fitgirl (5): “Ik mag eten, want ik ben zielig!”

Geschreven door