Tessa heeft ADD (en schreef ons daar deze brief over)

Om wat meer aandacht te krijgen voor de diagnose ADD (Attention Deficit Disorder, ook wel aandachtstekortstoornis), schreef Tessa ons deze brief. Omdat ze het best vreemd vindt dat een weinig aandacht voor deze diagnose is, én om anderen te laten weten dat ze niet alleen zijn.

Lees ook: Eat, sleep, relax, repeat: 4 goede gewoontes voor je hoofd

Het hebben van een ‘aandachtstekortstoornis’ klinkt in eerste instantie niet heel problematisch. Een stoornis hebben is eigenlijk nooit heel problematisch, tenzij je anderen tot last bent. In mijn geval ben ik veel afwezig, ik kan urenlang filosofisch in de verte staren terwijl ik met mijn haar speel. Als iets me niet interesseert ga ik op vakantie in mijn eigen hoofd. Mijn huis ziet eruit alsof er een festival heeft plaatsgevonden. Als kind heb ik uren door het raam gekeken naar buiten spelende kinderen met een blad sommen voor mijn neus. Ik ben altijd alles kwijt, behalve dan de ADD.

Het hebben van ADD heeft wel degelijk een keerzijde. Ik ben kampioen stelselmatig onderpresteren waardoor de mensen in mijn omgeving mijn niveau vaak onderschatten. Het beeld dat er van mij is; lui, onhandig en langzaam. Als ik vier opdrachten tegelijk krijg, zal ik er twee uitvoeren. Niet omdat ik niet mijn best doe, maar omdat ik alles tegelijk wil doen tot ik vergeet waar ik mee bezig was.
En ik raak afgeleid door de kleinste dingen. Áls ik al plannen maak kost het me een vermogen aan energie om ze ook daadwerkelijk uit te voeren. Het niet (juist) behandelen van ADD is alsof je je been breekt maar er gewoon mee doorloopt. Geen dokter, geen gips, geen ijsje, niks. De rest van je leven zul je moeite hebben met lopen.

Omdat ADD bij mij pas op latere leeftijd is vastgesteld heeft dit geleid tot meerdere depressies, burn-outs en angstaanvallen. Soms kan ik dagenlang huilen omdat alles wat ik wil mis gaat, ik kan me immers toch niet concentreren en zal nooit iets bereiken. Andere dagen kan ik de wereld aan, blij met de talenten die ondanks alles gezien worden. Ooit vind ik een manier om de moodswings aan te kunnen en geen mensen meer teleur te stellen. Ik doe mijn best. Tot die tijd zal ik de beste Tess zijn die ik in me heb.”

Lees ook: Filosofielesje in 2 minuten – Socrate: Wie ben je?

Geschreven door

Liesbeth is journalist, schrijver en trainer. Ze schrijft het liefst over dingen waar ze zelf ook mee bezig is. Is altijd op zoek naar inspiratie, en vindt dat meestal in de mooie, maar soms ook in de mindere dingen van het leven. Schreef bestseller: *Ik moet nog even kijken of ik kan - de stille revolutie van de introverte mens* (2017) en recent 'Echte vrouwen krijgen een kind - de stille revolutie van de niet-moeder' (2019).