Waarom het zo relaxed is om geen mening te hebben

Het is vaak wel zo relaxed om geen mening te hebben, vindt Mariëtte. Komt ook omdat ze van heel weinig dingen echt verstand heeft.

Lees ook: Iedereen een mening. Maar eh… anders houd je die gewoon lekker voor je!

“Ze hadden natuurlijk nooit dat hypotheeksysteem zo moeten inrichten!” Ik ben op een verjaardag en zit toevallig naast iemand die in z’n eentje de hele Nederlandse (en Europese, for that matter) bankensector opnieuw zou kunnen inrichten, gewoon, vanaf z’n keukentafel. En als ie dan toch bezig is: voor het zorgsysteem heeft hij ook wel wat verbeteringen in petto (“Het probleem, dat zijn de zorgverzekeraars. Die moeten eens een toontje lager zingen.”), de CIA wordt voornamelijk bevolkt door amateurs en zijn buurvrouw had natuurlijk nooit met die lapzwans moeten trouwen. Ik haalde maar een beetje mijn schouders op, want ik ken zijn buurvrouw noch de lapzwans en heb niet zoveel verstand van banken, zorgsystemen en de CIA.

Niet dat ik dom ben. Geheel niet, vind ik zelf. Maar ik ken mijn eigen beperkingen en van wereldproblematiek en bestuurskwesties weet ik ongeveer zoveel als ik in de krant lees, áls ik die lees want meer dan eens per week kom ik daar ook niet aan toe (het hap-snappen op Nu.nl daargelaten). Het interesseert me wel, maar tijd is een dingetje in mijn leven. Of eigenlijk: ik maak niet de tijd die nodig is om me echt te verdiepen in dit soort onderwerpen en accepteer opgewekt dat ik er daarom niet zoveel vanaf weet. Wat het invullen van de stemwijzer overigens niet makkelijker maakte (“Nederland had het Oekraïne-verdrag nooit moeten tekenen.” Uh… wat stond er ook alweer in? Wat zijn de gevolgen daarvan? Wie wordt er boos als we niet hadden getekend en hoe erg is dat? Vragen, vragen, en geen idee wat het antwoord is want ik heb me er niet genoeg in verdiept), maar waarmee verder prima te leven is.

Lees ook: Bespaar me je mening, alsjeblieft.

Ik verbaas me alleen wel over het aantal specialisten in dit land. 17 miljoen bondscoaches oké, maar 17 miljoen treindeskundigen, ontwikkelingshulp-professoren, duurzaamheids-betweters, immigratie-wetenschappers, financiële markt-experts, belastingstelsel-hervormers, en welja, minister-presidenten ook maar meteen. En ook op kleinere schaal. Waarom altijd die meningen, die ook maar meteen tot De Waarheid worden verheven? Waarom twitteren dat je zo ruimdenkend bent, dat iedereen mag zijn wie ie is, maar ondertussen in al die ruimdenkendheid wel iedereen die ánders denkt neerhalen? Waarom de vreemde conclusie dat iets wat jij niet mooi víndt ook maar meteen niet mooi ís? Hé, ik zou ze niet kopen, die knalroze overknee laarzen met paarse bloemen en gele linten, maar als jij ze mooi vindt: doe je ding. Of ze in de mode zijn? Geen idee, geen verstand van.

Te midden van al die meningen heb ik trouwens de perfecte manier gevonden om te antwoorden. Is nog leuk ook. De zin ‘geen idee, geen verstand van’ en elke variatie daarop zorgt namelijk voor een soort ongemakkelijk maar vermakelijk momentje, waarop de gesprekspartner denkt: eh, ik eigenlijk wel? En vervolgens oordeelt wel degelijk professor te zijn op het besproken vakgebied en verdergaat met het hervormen van de wereld, maar goed. Ik hoef me dan niet meer zo druk te maken over het geven van mijn mening over de kwestie, want die heb ik dus meestal niet. Niet gefundeerd, althans. En echt, je wil niet weten hoe relaxed dat is.

Lees ook: Dit zijn mijn 10 manieren om langzamer (en dus relaxter!) te leven

Geschreven door