Waarom moeders niet serieus hoeven te zijn

Esther is 51 en moeder Joris van 19 (met een verstandelijke beperking) en van Sophie van 14 (en eigenwijs). Ze is een vrolijk mens en worstelt zich een weg door de opvoeding heen. Ze vindt plezier hebben vooral heel belangrijk en vraagt zich soms af of ze wel verantwoordelijk genoeg bezig is als moeder. Want is verantwoord bezig zijn ook meteen serieus? Dat is de vraag.

Ik kan het best hoor, serieus zijn. Héél goed zelfs. Ik ben immers 51 jaar en dat moet je dat wel onder de knie hebben. Toch? Er zijn ook best wat serieuze zaken in mijn leven. Méér dan ik aan kan zelfs. Ik ben vader en moeder tegelijk, ik heb een gehandicapte zoon, een burn out en een puber. Ga er maar aan staan. En toch vind ik mijzelf niet altijd serieus. Ik koppel serieus vaak meteen aan ‘niet leuk’. Serieus koppel ik aan serieuze mensen. Strenge gezichten en gewichtigheid. Ik koppel het in ieder geval aan iets waar je blijkbaar goed over na moet denken. Niet zomaar iets doen dus. En dan doe ik eigenlijk vaak wel. Ik ben redelijk impulsief, denk graag in mogelijkheden en mijn glas is nooit halfvol maar gewoon vol.

Joris, Sophie en ik hebben best een leuk leven. In dat leven van ons zijn heel wat serieuze zaken gaande die écht niet allemaal even leuk zijn. Hélemaal niet zelfs. En toch hebben wij het goed. Joris en Sophie worstelen soms met echte puberdingen. En dat is lastig voor ze. Maar ik vind het ook lastig voor mij. Ik weet niet hoe ik sommige dingen voor ze op moet lossen, sterker nog, ik kán dingen niet voor ze oplossen! En dat is serieus…Als ouder wil je je kinderen beschermen tegen de niet-leuke-dingen-in-het-leven. Maar zo werkt het niet. Als je je kinderen blijft beschermen krijgen ze als ze groter zijn een nog hardere les want de wereld zit niet altijd zo leuk in elkaar. Al vind ik, persoonlijk, dat mijn kinderen voorlopig wel even genoeg lessen hebben geleerd, laten we zeggen, zo tot rond hun twintigste kunnen ze hier wel meer vooruit, maar dat heb ik, helaas, niet in de hand. Wat ik kan doen is mijn kinderen vertrouwen geven. Ze vertrouwen geven dat ze het écht wel kunnen, dat ze het overleven, dat de wereld niet instort al lijkt dat soms wél even zo, en dat ik er altijd voor ze ben. Dat klinkt eigenlijk best serieus. Zou ik dan toch wel goed bezig zijn? Ik kan ze leren om ‘zichzelf te blijven’ en niet ‘te serieus’ te worden.

Mijn kinderen hebben wel een beetje geluk, geef ik eerlijk toe. Ze hebben namelijk best een rare moeder. Geen doorsnee-moeder, zeg maar. En dan ook nog een ‘raar kind’ in ons gezin. Dat zorgt wel voor de nodige pret. Wij hebben wel eens een baaldag en dan blijven we gewoon thuis. Als ik een dag vrij ben geef ik mijn kinderen soms ook zomaar vrij. We slapen uit, lopen de hele dag in pyjama en houden de gordijnen gewoon dicht. Of we gaan picknicken op ons kleedje in het park. We gaan koffie drinken in de stad die dan zo heerlijk rustig is of we doen gewoon lekker alle drie ons eigen ding. We gaan vooral niet serieus doen op zo’n onverantwoorde dag. Mijn kinderen hebben een moeder die eigenlijk ook nooit helemaal groot is geworden. Ze hebben een moeder die nog houdt van de minder serieuze kanten van het leven en die regeltjes nog graag wil breken. Ze hebben een moeder die van rood met witte stippen houdt en die vrolijk meekijkt, nou ja, huilt, met Disneyfilms… Ik hoop dat ik met het minder serieuze kantje van mij de échte serieuze dingen ook wat minder zwaar kan maken. Maar vooral hoop ik dat ze ondanks alle tegenslagen gelukkig worden. Misschien worden ze zelfs wel gelukkig dankzij alle tegenslagen. Ik weet het niet…Maar vooral hoop ik dat ze de serieuze dingen die er zijn met een lach aan gaan!

 

 

Geschreven door