Wat er gebeurde toen Suzanne – nasale stem, toondoof – zangles nam

Er zijn vrij weinig dingen in het leven waar Suzanne écht zeker over is. Maar dat ze niet kan zingen, is heel overtuigend. Jammer, want ze zou zweren dat er in haar een podiumbeest schuilt.

Vroeger kon ik wegdromen dat ik achter een microfoon een ruimte vol mensen in vervoering bracht met mijn stemgeluid. Ik zette in op jazz á la Aretha Franklin, Tina Turner en eigenlijk elke andere zangeres met soul en timbre. Ik had het idee dat ik mensen in een rode glitterjurk met franjes zou kunnen entertainen en dat ik een orkest naar mijn hand kon zetten met een vingerknip. Ik voelde het gewoon van binnenuit.

Er was slechts één probleem dat mijn glansrijke carrière in de weg stond: ik kan niet zingen. Maar dan ook echt niet. Zelfs onder de douche klinken mijn noten vals, bibberig en ontstemd. Wellicht heeft het iets te maken met mijn hese stembanden, nasale stemgeluid of het feit dat ik simpelweg toondoof ben. Ik zou die idiote Idols kandidaat kunnen zijn die vierkant wordt uitgelachen door Henk-Jan Smits en Jerney Kaagman.

Toevallig hebben we deze zomer met twee gezinnen ingezet op een kampeervakantie in Frankrijk, met daarbij horende marshmallows roosteren boven een vuurtje, gepaard met meezingers. Omdat ik mij niet de oren van mijn kop wil schamen, leek het mij hét uitgelezen moment om eens wat zanglessen te boeken. Privé uiteraard, want ik wilde zoveel mogelijk mensen mijn gekras besparen.

En zo kwam ik in een studio terecht op een Amsterdamse zolder met geluiddichte muren. Toen ik zag hoe afgelegen deze kamer lag en het verzekerd was dat echt niemand mij zou kunnen waarnemen, durfde ik schoorvoetend te laten horen wat ik kan. We begonnen met een simpele C majeur op de piano en ik zag de lerares schrikken. “Owkeeee”, zei ze. En ze stapte weer bij de piano vandaan om een betoog te houden over mensen die nooit toon hadden kunnen houden, maar die ze met heel veel oefening toch de basis had kunnen leren. Ik kreeg oefeningen mee en moest vooral heel veel “Aaaaaaaaa” zeggen tot het er knap uit zou komen. Dat oefende ik vervolgens de hele week, tot ik merkte dat ik daadwerkelijk vooruitgang boekte. Ik was stomverbaasd. Ik? Kan ik dit?

De volgende lessen bouwden we mijn ‘kunsten’ op. Ik leerde toonhoogtes, kinderliedjes om vervolgens mee te mogen zingen met de échte nummers, zoals Eric Clapton’s Tears in Heaven en een onbeduidend kwijlnummer van Fergie. Maar het maakte me niet uit: ik zong! Tien lessen duurde het voor ik zelfs thuis met de ramen open met de radio mee durfde mee te zingen. En het klonk ok. Niet mooi, want zover durf ik wel te gaan. Maar ok.

Sindsdien ben ik redelijk onbeschaamd en voel ik me vrijer. Ik zal never nooit op een podium gaan staan en een publiek in vervoering kunnen brengen. Maar als ik tijdens een kampvuur met een gitaar gezellig mee kan blèren met Hotel California, zonder me de oren van mijn kop te schamen, dan is mijn missie geslaagd. Ik heb nu al zin in de zomer.

Lees ook: YES! Zo word je écht relaxed in 16 seconden!

Geschreven door

Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief!

Vul hieronder je e-mailadres in en je krijgt van ons wekelijks een myndboost in je inbox.

Ja, ik ontvang graag de nieuwsbrief van Mynd. Mijn informatie wordt niet gedeeld met derden.

Nieuwsbrief?