Zo gaat het eraan toe in het hoofd van een ADHD’er: “M’n sleutels! M’n tas! Waaaaar???”

Als voor jou rust, ritme en regelmaat ook van die toverwoorden zijn dan moet je vooral dit stuk eens lezen. Floor Verkerke vertelt hoe zij als ADHD’er elke dag opnieuw de geordende chaos van alledag te lijf gaat.

 Opstaan, aankleden, ontbijten, de kinderen wegbrengen en met de trein naar mijn werk. Zo op het oog geen big deal, toch? Maar voor mij is dit nog maar het begin van mijn dag. Een dagelijks strijd tegen de chaos van het leven. Het begint bij de start van mijn dag. Meestal zo vlak vóór of ná het ontbijt.

‘Shit, racen. Kom, je school begint. Waar is je tas? Wie heeft je tas?

(Waar is mijn tas? Mijn sleutels. Mijn sleutels? Mijn Jas? Gat erin? Huh?)

‘NU de auto in. NU. Afgelopen.’ (Auto in derde versnelling. En weg. OH SHIT FIETSERS)

‘Fuck! Waar is mijn telefoon?

(Mijn telefoon! Weer naar huis. Huis in. Trappen op en af. Op en af. Op en af. Waar is mijn telefoon? Tussen de kussend van de bank? Niets! Nergens. Oh wacht! Telefoon naast het toilet.)

‘Shit. Okay, dat mag mama niet zeggen.’ (Deur dichtgesmeten.)

‘Te laat, we gaan het niet meer redden.’ (Vierde versnelling de rotonde op)

‘Jajajaj wacht maar even. WAT?!?!? MUTS. STOPPEN JA. JIJ.’ (Nog net even ervoor. Jaaaa. Goed zo! Gas erop. Aangekomen bij de klas met boze juf.)

‘Doe even rustig!’, zegt ze. (‘Rustig, rustig? Wil ze een beuk? Paniek. Ze moest eens weten. Ik ben al ruim tweeënhalf uur bezig geweest en weer is alles uitgelopen op een chaos. Rustig? Rustig? Doe zelf rustig. Ik zou wel willen, maar geen idee hoe.)

En zo jaag ik mijzelf op stang. Dag in. Dag uit. Hartslag op 180. Zweetparels dansend op mijn rug.

Kijk, zolang er geen ‘onregelmatigheden’ zijn verlopen mijn dagen net als bij jou, alleen is er één groot verschil. Ik veroorzaak mijn eigen chaos. Continue ben ik alles kwijt, vergeet ik in mijn agenda te kijken of waar ik heen moet. Erg? Nee, rampzalig! Ik doe namelijk zo ontzettend hard mijn best om alles op z’n pootjes terecht te laten komen, maar het resultaat is soms miniem.

Op mijn werk gaat alles beter. Althans dat denk ik steeds. Daar is rust, structuur en regelmaat, maar ook daar ben ik verstoorder van de openbare orde: Miss Riboet (herrieschopper) herself. Ik ben mijn eigen vijand. Plan mijn werkagenda retevol (excuus, maar ik bedoel echt heel vol), want een dag telt maar 24 uur, niet? Dan vlieg, ren, duik ik van afspraak naar afspraak om alles in dat ene ‘werkende’ etmaal rond te krijgen. Onmogelijk. Ja. Meestal wel, maar ik blijf gewoon hopen dat het op een dag lukt, want stel je voor even een minuut RUST? Jakkes. Effectief? Nee! Productief? Tot op zekere hoogte.

Al blijven de puntjes op de i wel een ding. Dat is voor mij een minor detail, voor anderen een halszaal. Details. Details. Details. Love them als ik supergefocust ben, maar bovenal zijn ze een obstakel en een sta-in-de-weg. Ze remmen mij namelijk af in mijn flow.

Maar op het moment dat zo’n ‘puntje’ toch mijn aandacht heeft, dan ga ik los. Helemaal los. Dat heet hyperfocus. Dan hoor of zie ik niets en ben ik geconcentreerd. Zo geconcentreerd, dat ik ‘even’ vergeet hoofd- en bijzaken te scheiden en de details (daar is tie weer) mijn aandacht opslurpen.

Maar goed misschien lever ik nog wel het grootste gevecht niet met mijzelf, maar met mijn (ver)oordelende omgeving. Zelf kan ik goed met mijzelf leven (Nee, ik ben geen narcist!) Ik ben opgewekt, creatief, gedreven en extravert. Al wordt dat door mijn omgeving weleens anders gezien. Inmiddels weet ik tegenstribbelen heeft geen zin. ‘Gewoon’ loslaten en weer doorgaan. En vooral veel opstaan. Zo ben ik er inmiddels wel uit. Nu de rest van het gepeupel nog!

Meer lezen? 21 voordelen van ADHD’er zijn

(Beeld: Unsplash)

Geschreven door