Omdat deze wereld wel wat extra moed kan gebruiken

Juist als het in je leven – of in de wereld – even niet zo gaat als je zou willen, is er moed nodig. Daarom: een uitnodiging om moedig te zijn.

‘Moed’ is een lastig begrip, want het kent vele gezichten. Is het met een parachute uit een vliegtuig springen? Voor een volle zaal op een podium staan? Overleven op een onbewoond eiland voor een cameraploeg? Ja, dat is allemaal moedig. Maar moed is ook: vandaag iets doen wat je nog nooit hebt gedaan. Een briefje onder iemands deur doorschuiven. Glimlachen naar een onbekende. Schoenen aantrekken die niemand mooi vindt behalve jijzelf. Opstaan als je eigenlijk wilt blijven liggen.

Moedig zijn als alles goed gaat, dat is makkelijk. Dat is durven voor beginners. Juist als het leven je in de steek lijkt te laten, is er moed vereist. Of als de wereld niet is zoals je zou willen dat hij zou zijn. ‘Moedig voorwaarts’, zei Gerard Reve in 1998 in een toespraak, toen hij op zijn 75e verjaardag bevorderd werd tot Commandeur in de Orde van de Nederlandse Leeuw. ‘Maar waarheen?’ voegde hij eraan toe. Een hoopvolle uitspraak, die door het aarzelende ‘maar waarheen?’ iets paradoxaals krijgt. Toch blijf ik zijn woorden hoopvol vinden, want juist als we niet weten waar we precies heen gaan, is het zaak om met opgeheven hoofd het onbekende tegemoet te treden, hoe doodeng dat soms ook is.

Eng – maar ook spannend. Want als het leven altijd precies zou verlopen zoals we willen, zou het dan niet wat saai worden? Een tikkie voorspelbaar? Ik spreek nu even voor mezelf, maar in mijn leven waren wat in eerste instantie de grootste rampen leken, achteraf vaak de grootste zegeningen. Het verlies van mijn baan, waardoor ik voor mezelf kon beginnen. Het verlies van een relatie, waardoor ik weer in mijn eigen kracht ging staan. Het verlies van een vriendschap, waardoor ik zorgelozer door het leven kon gaan. Leuk was het niet, makkelijk ook niet, maar nu ik erop terugkijk, kan ik zeggen: het is goed geweest. Soms moet iets eerst slechter worden, voordat het beter kan worden.

Laatst was ik, zoals ik al eerder schreef, op een bijeenkomst van leraar en schrijver Jeff Foster. Iemand vroeg hem: ‘Wat kan ik het beste volgen, mijn hart of mijn verstand?’ Daar had de leraar geen eenduidig antwoord op, maar hij kon wel vertellen welke keuzes hijzelf had gemaakt in het leven. ‘There are only two paths in life,’ zei hij. ‘The path of comfort and the path of terror.’
Welke weg kies jij, de makkelijke of de moeilijke, de weg die heerlijk comfortabel aanvoelt of de weg die moed vereist? Het een is niet beter dan het ander en soms moet je eerst nog een tijdje de weg van het comfort lopen, voor je die van de verschrikking aan durft. Ook dat vereist moed.

Hoe dan ook, ik denk dat de wereld wel wat extra moed kan gebruiken. Omdat we zo vaak nog naar een ander wijzen, voor we naar onszelf kijken. Omdat we nog steeds spreken over ‘wij’ en ‘zij’. Omdat het moed vereist om de waarheid te spreken. Of om iets te doen voor een ander. Of om jezelf te zijn, zodat je anderen inspireert om ook zichzelf te zijn.
Jeff Foster verwoordt dat heel mooi in zijn boek De weg van rust, dus ik sluit dit stukje af met een fragment daaruit.

Moedig voorwaarts allemaal!

Durf

Vandaag…

Durf jezelf te laten zien.

Durf de waarheid te zeggen.

Durf niet langer meer te doen alsof.

Durf bij het geheime vuur te blijven dat vanbinnen brandt.

Durf volkomen tegenstrijdig te zijn.

Durf een ander toe te laten.

Durf het beeld los te laten.

Durf onvoorbereid te zijn.

Durf alles te geven

voor het ontwaken van de liefde.

Durf te falen.

Durf er een puinhoop van te maken.

Durf op de grond te vallen

lachend je nederige positie te accepteren.

Durf niet te weten hoe je iets moet durven.

Durf te dromen en dromen te laten sterven.

Durf het verleden te eren zonder je eraan vast te klampen.

Durf een eerlijk ‘ja’ en een eerlijk ‘nee’ te geven.

Durf het mis te hebben.

Durf gelijk te hebben.

Durf echt te zijn.

Durf hier te zijn.

Vandaag.

LEES OOK: 18 tekenen dat het eigenlijk best goed gaat in je leven

Geschreven door

Janneke Jonkman schreef vier romans en een tv-film en blogt tegenwoordig graag over (tweeling)moederschap en andere belangrijke zaken. Haar favoriete emoties zijn weemoed en geluk. Ze is nog steeds benieuwd wat de zin van het leven nou precies is. Als ze erachter is, ben jij de eerste die het hoort.