Van die dingen waar je je gewoon niet aan moet ergeren (maar ondertussen…)

Je ergeren, dat is nou écht verspilde moeite. Nee mannen, die zoeken gewoon meteen naar een oplossing. En komen daar binnen een nanoseconde al mee aanzetten als jij nog maar net begonnen was met het aankondigen van je ergernis (Ik: “weet je wat ik nou écht irritant vind….?” Hij: “Maak je niet zo druk.” En klaar was het gesprek).

Maar goed, ik doe het dus. Me ergeren. Elke dag wel even, en meestal aan heel erg onbelangrijke dingen. Guilty. Maar het is zo lekker ergens, en dat ik niet alleen ben weet ik ook heus wel. Dus wie doet er even lekker mee? Drie minuten dit, doe ik daarna weer positief. Want dat kan ik ook best, maar nu heel even niet.

#1 verpakkingen, in alle soorten en maten.
Potjes, plastic hoesjes, gekartelde openingen in kartonnen dozen waar je je vingers aan openhaalt: bij mij vliegt alles vroeg of laat door de kamer als ik het niet open krijg (en dat is vaak, bedroevend vaak).
Nu zouden verpakkingen vanwege de plastic soep en de afvalberg sowieso veel minder moeten (want heel fijn die plastic tasjes-ban, waarom moet een aubergine in plastic worden verpakt Jumbo, gewoon lekker zonder kan toch ook?) Het allerergste: de vacuüm verpakking van scharen. Want je hebt geen schaar om die open te maken (DAAROM KOCHT JE DUS EEN SCHAAR). En daar sta je dan weer eens, met je voortand muurvast in een stuk keihard plastic waar een schaar half uitsteekt, gevaarlijk dicht bij je oog ook. First world problems, maar die bestaan ook.

#2 mensen die inademen en dan ja zeggen.
Let maar op. Zodra je het weet, hoor je het ook. En dan kan je niet meer terug ben ik bang. Nee, Het Maakt Echt Niets Uit, dat vooral. Maar toch, zodra je dit weet…. En ja, ik ben een sneuneus.

#3 meer dan 1 afstandsbediening. Hoezo?
Eén voor de tv, één voor Netflix, één om de algehele provider (ofzo) mee aan te zetten, één voor de DVD-speler. Het gevolg: ik her-programmeer bijna dagelijks in een aanzwellende bui van onmacht de hele digitale bende die mijn lief zo geduldig in elkaar techniekte thuis. En mis daardoor altijd het begin van het NOS Journaal. Nog erger: hij snapt het wél. “Kijk sukkeltje, er staan zelfs gekleurde icoontjes op.” Dit ligt dus helemaal aan mijn non-existente gevoel, weerstand gewoon, voor apparaten en logica in het algemeen. Maar toch: wat is er logisch aan 4 afstandsbedieningen?

#4 kantoorjargon
Dat je hard zingend met je hoofd op tafel wilt gaan bonken (en dat kan niet want er zitten collega’s om je heen dus blijf je met de moed der wanhoop begripvol glimlachen) als je van die lekker opgewekte kantoortermen hoort als: “we gaan het handjes en voetjes geven”, “wie rolt dit uit?” en, mijn persoonlijke hoogte/dieptepunt: “voelen we dit allemaal nog wel vanuit onze kracht?” Gewoon waar je bij zit dus he? Gelukkig weet ik me gesterkt: NRC-journalist Japke-d Bouma wijdt zelfs wekelijks een blog aan dit soort jeukwoorden. Waar ik dan weer heel erg hard om moet lachen, want dat kan ik ook heus nog wel door alle ergernis heen.

# 5 smakken, slurpen, knagen, boeren, ritselen
Het liefst vlak naast je in de tram ofzo, zodat je het totale ervaringsspectrum goed meekrijgt. Ik zag/hoorde/rook ooit een vrouw eindeloos smakkend en kluivend een halve kip wegwerken in de metro. Met de jus langs haar kin en op haar dooie gemak, de hele goegemeente om haar heen sidderde van ingehouden ergernis. Toen ze klaar was, en wij opgelucht verder dachten te kunnen met onze superleuke levens, pakte ze nóg een kip uit haar tas. Gewoon, omdat het kon. En het kán ook, maar ik wil het niet: andermans openlijke smakgeluiden, verteringsprocessen, knaaggeluiden (wortels!) gas-uitingen, tandgestoker of weggeslikte speeksel-overschotten. Ik vind het al lastig zat om het bij mezelf allemaal een beetje netjes te houden. Sorry, not sorry.

# 6 mensen die zich ergeren aan onbeduidende onzin.
Die zijn echt het ergst van alles. Hebben ze niks beter te doen? En denken ze dat ze zelf een ander nooit eens helemaal over de kling jagen, ergernis-technisch? Het leven is kort hoor mensen, get a life!

LEES OOK: Het verschil tussen mannen en vrouwen in 10 plaatjes

Geschreven door

Liesbeth is journalist, schrijver en trainer. Ze schrijft het liefst over dingen waar ze zelf ook mee bezig is. Is altijd op zoek naar inspiratie, en vindt dat meestal in de mooie, maar soms ook in de mindere dingen van het leven. Schreef bestseller: *Ik moet nog even kijken of ik kan - de stille revolutie van de introverte mens* (2017) en recent 'Echte vrouwen krijgen een kind - de stille revolutie van de niet-moeder' (2019).

Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief!

Vul hieronder je e-mailadres in en je krijgt van ons wekelijks een myndboost in je inbox.

Ja, ik ontvang graag de nieuwsbrief van Mynd. Mijn informatie wordt niet gedeeld met derden.

Nieuwsbrief?